ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Στα δύστηνα που ζούμε, οι πόλεμοι, δεν αποτελούν κάτι το πρωτότυπο, κάτι που να μας εκπλήσσει, κάτι, -τέλος πάντων-, το οποίο να μας φαίνεται μη οικείο.

Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα, οι πόλεμοι εδώ και εκεί, κάθε άλλο παρά μας έλειψαν. Και δεδομένου του ενός, μύριοι ξεσπούσαν και ξεσπούν τακτικότατα παντού και το όνομα του Άρεως, κάποιοι λίγοι πλουτίζουν και εκατομμύρια εκατομμυρίων αθώοι άνθρωποι γίνονται βορά του και η δυστυχία βασιλεύει.

Από το Βιετνάμ, μέχρι το Ιράν σήμερα, το χώμα αυτού του πλανήτη έχει ποτιστεί και κορεστεί με το αίμα, και η Ιστορία τού, -κατ’ ευφημισμόν και μόνον-,  έμφρωνος Ανθρώπου έχει εξευτελιστεί, καταγράφοντας εις βάρος της ντροπή και αποτροπιασμό.

Σαράντα πέντε μικρά παιδιά, μαθητές ενός δημοτικού σχολείου, έπαψαν να βρίσκονται πλέον εν ζωή, μετά τον πύραυλο, ο οποίος έπληξε το σχολείο τους.

Ευθύνες, δεν θα καταλογίσω στην «τύχη» του καθενός, όπως αρκετοί το κάνουν, αλλά στον κάθε Άνθρωπο συνολικά και ατομικά, -φυσικά και σε εμένα, -που μένει ενεός και δυστυχής, να βλέπει, να ακούει, να μαθαίνει και να μην αντιστέκεται, να μην μιλάει, παρά παθητικά να αποδέχεται τον αλληλοσπαραγμό και την ματωμένη απώλεια του κόσμου μας.