ΕΝ ΤΗ ΡΥΜΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ  

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Ο λόγος, μας δόθηκε για να μπορούμε να εκφραζόμαστε και να δίνουμε στους άλλους να καταλαβαίνουν τί θέλουμε από αυτούς, ή και γενικότερα ακόμη, καθώς και για να μπορούν οι άλλοι να επικοινωνούν με εμάς.

Εν τη ρύμη του χρόνου και των ευγενών συμπεριφορών μας, έχουμε αντιληφθεί σαφώς πως συχνά παρεκκλίνουμε του κανόνος, καθώς σαν άνθρωποι, αρεσκόμεθα περισσότερο στο να συμβαδίζουμε και να εκφραζόμαστε με τις εξαιρέσεις. 

Αυτά σαν γενικότητες, ενώ πρέπει πάντα να εξαίρουμε λόγους μεστούς και πιστούς στα ρηθέντα, ορισμένους εκ των οποίων σταχυολογώ σήμερα και δη επί θεμάτων, τα οποία μας αφορούν άμεσα.

Λίγο πριν δεχθεί, εχθές, την επίθεση δολοφονίας εις βάρος του, ο Πρόεδρος Τραμπ, είχε δηλώσει: «Πολύ σημαντική η Ελλάδα. Εξαίρετος ο Μητσοτάκης». Και ας έλεγαν, τόσον καιρό, τα κακά στόματα πως ο Πρόεδρος δεν τον συμπαθούσε.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, η οποία επί της χώρας μας, εδήλωσε: «Η Ελλάδα είναι πυλώνας σταθερότητος και αξιόπιστος εταίρος των ΗΠΑ».

Ήλθε, είδε, διαπραγματεύτηκε και απήλθε και ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμμανουέλ Μακρόν, όπου απήλαυσε δύο ημέρες βασιλικής φιλοξενίας και δηλώσεων, ενώ και ο ίδιος επεσήμανε, προς την Κυβέρνηση, μετά θαυμασμού: «Είστε μοντέλο οικονομικής προόδου».

Επάνω σε αυτό, ίσως απόρησαν κάποιοι και σε σχετική παρατήρηση στην Τηλεόραση, προς τον κύριο Χατζηδάκη, ως φιλοξενούμενο, όταν του προέβαλλαν τα στοιχεία τής ΕΛΣΤΑΤ, τα οποία μας κατατάσσουν ως φτωχοποιημένους Έλληνες πιο κάτω και από την Βουλγαρία ακόμη, ατάραχος εκείνος έδωσε την σωστή απάντηση: «Και τότε, γιατί οι Έλληνες δεν πάνε να ζήσουνε στην Βουλγαρία;».

Καλούνται να απαντήσουν οι Έλληνες αν νιώθουν φτωχοί και σε αυτήν την περίπτωση, γιατί δεν έχουν πάει ακόμη.