του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
«Σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα βρίσκεται η ελευθερία του Τύπου παγκοσμίως, σύμφωνα με νέα έκθεση των Δημοσιογράφων χωρίς σύνορα, η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη συνεχιζόμενη επιδείνωση των συνθηκών για τους δημοσιογράφους.
»Για πρώτη φορά στα 25 χρόνια καταγραφής του δείκτη, πάνω από το 50% των χωρών κατατάσσονται στις κατηγορίες «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή» κατάσταση όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Όπως επισημαίνεται, η παγκόσμια μέση βαθμολογία βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο που έχει καταγραφεί, ενώ πτωτική πορεία σημειώνεται σε 100 από τις 180 χώρες και περιοχές που αξιολογούνται».
Αυτά διαβάζω και αν δεν εκπλήσσομαι για τα όσα αναφέρονται, είναι γιατί διαπιστώνω πως όντως κάποιοι τριγμοί υπάρχουν στον χώρο ως προς την λειτουργία των πραγμάτων, για τα οποία δεν είναι υπεύθυνοι μόνον εκείνοι οι οποίοι επιβάλλουν την λογοκρισία, αλλά πολύ συχνά και οι λογοκρινόμενοι.
Οι διαστρεβλωμένες ειδήσεις, «τα φέϊκ νιούς», οι επιβεβλημένες ανακοινώσεις και κριτικές, οι μεροληπτικές προβολές, βρίθουν παγκοσμίως επί του Τύπου και σε άπαντα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Πέραν των λογοκριτών, οι οποίοι φυσικόν είναι να επιδιώκουν την χειραγώγηση, το λάθος βαρύνει και όσους εκμεταλλευόμενοι την δημοτικότητα του Τύπου, και την πάλαι ποτέ «Τετάρτη εξουσία» του, ώστε ομού να συμβάλλουν στην προοπτική μίας ολικής φίμωσης.
