Η Σαλαμίνα δεν χρειάζεται μεγαλόπνοες υποσχέσεις, αλλά ρεαλιστικές παρεμβάσεις με συνέχεια

Η Σαλαμίνα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: ανάμεσα στην εικόνα ενός νησιού με έντονα προβλήματα καθημερινότητας και στη δυνατότητα να εξελιχθεί σε έναν σύγχρονο, βιώσιμο πόλο ανάπτυξης για την Αττική. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να αναπτυχθεί, αλλά με ποιο σχέδιο και με ποια συμμετοχή των ίδιων των πολιτών.

Η εγγύτητα με την Αθήνα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα. Σε ελάχιστο χρόνο, η Σαλαμίνα μπορεί να λειτουργήσει ως εναλλακτικός προορισμός για κατοικία, αναψυχή και μικρής κλίμακας τουρισμό. Ωστόσο, αυτή η δυναμική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητη, κυρίως λόγω ελλείψεων σε υποδομές, οργάνωση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στην οικοδομή ή στην τυχαία επιχειρηματικότητα. Απαιτείται ένα ισορροπημένο μοντέλο που θα δίνει έμφαση στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, στη βελτίωση της καθημερινότητας (καθαριότητα, κυκλοφορία, δημόσιοι χώροι) και στην ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας του νησιού — με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, που αποτελεί παγκόσμιο σημείο αναφοράς.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πορεία έχει ο Δήμος Σαλαμίνας, ο οποίος οφείλει να λειτουργήσει με διαφάνεια, σχέδιο και συνέπεια. Όμως η ευθύνη δεν σταματά εκεί. Χωρίς ενεργούς πολίτες που διεκδικούν, ελέγχουν και συμμετέχουν, κάθε σχέδιο ανάπτυξης κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά.

Η Σαλαμίνα δεν χρειάζεται μεγαλόπνοες υποσχέσεις, αλλά ρεαλιστικές παρεμβάσεις με συνέχεια. Αν καταφέρει να συνδυάσει την τοπική ενεργοποίηση με έναν σοβαρό σχεδιασμό, μπορεί να μετατραπεί από «χαμένη ευκαιρία» σε παράδειγμα ισορροπημένης ανάπτυξης για ολόκληρη την Αττική.

Σεβάχ ο Θαλασσινός