του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Εκπλήσσομαι. Τα τελευταία χρόνια, -ήτοι, κατά την μεταβατική περίοδο, της οποίας ο φόβος και ο τρόμος επικρατεί και θα επικρατεί ακόμΗ, οι επαπειλούμενες πανδημίες πάνε και έρχονται χωρίς έλεος, η τουλάχιστον έτσι αναγγέλλονται.
Σε κάθε μέρος της Γης, αυτά τα τελευταία χρόνια, σκάνε μύτη κάτι «ξεγυρισμένες» επιδημίες, οι οποίες απειλούν την Ανθρωπότητα με αφανισμό, μέσω αντιστοίχων πανδημιών.
Φωνάζουν οι επιστήμονες, ουρλιάζουμε από φόβο οι επαπειλούμενοι, και ξαφνικά τα μικρόβια, -ως θανατηφόρα ανηλεώς, καταγγέλλονται όλα τους-, ως διά μαγείας εξαφανίζονται, μας εγκαταλείπουν με σπασμένα νεύρα, να σκεπτόμαστε και να περιμένουμε το επόμενο από αυτά, το οποίο, -βάζεις στοίχημα;-, θα απειλεί, όπως και όλα τα προηγούμενα, με ζοφερό θάνατο.
Είναι πάντως και ένα, το οποίο δεν το βάζει κάτω, φεύγει, έρχεται, μας απειλεί και έπειτα εξαφανίζεται, ώσπου νάτο και πάλι ξαφνικά για να μας φοβίσει. Το όνομα, το οποίο του έδωσαν οι επιστήμονες, -καθώς οι μετεωρολόγοι στα καιρικά φαινόμενα-, βαρύγδουπο και άκρως τρομακτικό: «Ebola».
Αυτός ο «έμπολα», λοιπόν, εμφανίστηκε και εφέτος, ανοιξιάτικος-ανοιξιάτικος, λίγο μετά το πέρασμα του ποντικοϊού, να μας απειλήσει με θάνατο, για άλλη μία φορά.
Αν ρωτάτε, και ο «έμπολα» και ο άλλος των ποντικών, είναι παλιοί ιοί, για τους οποίους, λένε οι επιστήμονες, παρά τις επί ετών προσπάθειές τους, ότι δεν μπορούν να βρουν το αντίδοτο και να τους καταστείλουν, έστω.
Μόνο μία φορά οι επιστήμονες κατόρθωσαν να πετύχουν άμεση εύρεση αντιδότου, σαν παρουσιάστηκε εκείνος ο Covid19, και μάλιστα αστραπιαία, λες και τους ευλόγησε ο Θεός. Έκτοτε, όλο πειραματίζονται και οι θανατηφόροι ιοί τους χορεύουν, μαζί με εμάς, στο ταψί!
Πάντως, μετά τον τόσο θόρυβο και τρόμο, οι αρουραίοι φαίνεται να μας παράτησαν, μας κυνηγά ο «έμπολα», και να δούμε ποιός άλλος θα μας σκεφτεί και επισκεφτεί οσονούπω.
