ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΞΑΜΕ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια, περίεργα, αλλά όχι και μη αναμενόμενα. Η πολύ ξεγνοιασιά, την οποία μας προσέφερε απλόχερα ο νέος τρόπος να ζούμε χωρίς να προσέχουμε τα όσα μας αφορούσαν και τα αφήναμε να βαδίζουν τον δρόμο τους χωρίς να τα επιβλέπουμε και να τα καθοδηγούμε, μας αποδίδει, σήμερα, τα όσα υφιστάμεθα ως λαοί και ως άνθρωποι.

Μία απόλυτη δυστυχία απλώνεται, όλο και περισσότερο, και μας τυλίγει και μας κάνει να ξυπνάμε από ένα λήθαργο, ο οποίος μας οδήγησε στην καταστροφή.

Επαναπαυμένοι στο ότι άλλοι φροντίζουν για εμάς, αφήσαμε όλα τα σημαντικά να περάσουν σαν ασήμαντα και πλέον βρισκόμαστε αντιμέτωποι μίας γενικής καταστροφής, η οποία διανθίζεται από πολέμους, φτώχεια, κατάρρευση κάθε ηθικής έννοιας και καταδυναστευόμενη από αντίξοες καταστάσεις, οι οποίες ανδρώθηκαν μέσα από την δική μας αδιαφορία και μας κατατρέχουν.

Αντικρίζουμε ξαφνικά μπροστά μας τα όσα έπρεπε να είχαμε προλάβει και απορούμε πώς, φοβόμαστε τα επακόλουθά τους, αδύναμοι πλέον να διορθώσουμε τα όσα έγιναν και γίνονται σε βάρος μας, όταν εμείς εφησυχάζαμε.

Ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με την κατάλυση κάθε υγιούς θεσμού, εν μέσω πολεμικών συρράξεων, οικονομικής δυσπραγίας, πτώση κάθε ηθικής αξίωσης, όπου η ανθρώπινη ζωή και η προσωπική αξιοπρέπεια δεν έχουν πιά καμία αξία και δυστυχώς, σε θέση τόσο μειονεκτική, που να μην μπορούμε καν να αντισταθούμε.