ΚΑΤ’ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Πριν μερικούς μήνες, κατηγορηματικός ήταν ο Πρόεδρος Τραμπ, καθώς απήγγειλε κατηγορία προς το ΝΑΤΟ και απειλούσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θα αποχωρούσαν από αυτήν την συμμαχία, γιατί θεωρούσε πως αυτή η συνένωση λαών προ κοινού πολεμικού κινδύνου, παρουσίαζε μειονεκτήματα. Μέχρι σήμερα, δεν το έκανε.

Πάει πάλι λίγος καιρός, όπου ο ίδιος στάθηκε απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την έψεξε για την κακή διαχείριση των θεμάτων, τα οποία την απασχολούν και την διαβρώνουν.

Πολλοί είναι αυτοί, οι οποίοι, πολύ πριν από αυτές τις δύο «παρατηρήσεις» του Αμερικανού Προέδρου, είχαν διατυπώσει παρόμοιες απόψεις και συχνά μέχρι τώρα έχουν υπάρχει ως και διαφωνίες, οι οποίες οδηγούν προς έξοδο συμμάχους από αυτές τις δύο παγκόσμιες οργανώσεις.

ΟΙ πόλεμοι καθημερινώς ανάβουν παγκοσμίως και εξαφανίζουν λαούς ολόκληρους. Οι πολεμικές απειλές, αυγατίζουν από ημέρα σε ημέρα και καταστρέφονται χώρες ολόκληρες.

Αφού ένας πόλεμος ανάψει για τα καλά, το ΝΑΤΟ αποφασίζει να συνεδριάσει και να στείλει την άποψή του προς τις εμπλεκόμενες χώρες, με ευχές και παρρησίες προς άρση της εμπόλεμης κατάστασης, οι οποίες πάντα πόρω απέχουν του να πραγματοποιηθούν εκ μέρους των εμπολέμων.

Την ίδια τακτική ακολουθεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση με συμβουλές και ελπίδες για ειρήνευση, τις οποίες όμως οι πρωταγωνιστές αγνοούν παντελώς.

Σε ορισμένες περιπτώσεις πάλι, τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση, επιλεκτικά, βοηθούν οικονομικά και με όπλα, την μία πλευρά των συρράξεων, ανάλογα με το σκεπτικό τους.

Όποιο όμως και αν είναι το σκεπτικό αυτό, άποψή μου είναι πως και το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, θα έπρεπε να είχαν την δυνατότητα, όχι μόνο να δίνουν τέρμα στους πολέμους, αλλά και να φροντίζουν αυτοί, να μην ξεσπούν και καταστρέφουν την Ανθρωπότητα.