Ενεργοί Πολίτες Η ελιά της Όρσας
Κάποτε οι μύλοι άλεθαν σιτάρι. Σήμερα αλέθουν προσδοκίες.
Στον τόπο μας, κάθε προεκλογική περίοδος έχει το δικό της σύμβολο. Όχι ένα μεγάλο έργο που αλλάζει την καθημερινότητα, ούτε μια τομή που αφήνει αποτύπωμα στο μέλλον. Ένα σύμβολο. Ένα φως. Μια κορδέλα. Μια φωτογραφία.
Έτσι, μετά τον φωτισμό του Προφήτη Ηλία, που παρουσιάστηκε περίπου ως η αυγή μιας νέας εποχής, φαίνεται πως έρχεται η σειρά του ενός από τους δύο μύλους. Ανακατασκευή, φωτισμός, εγκαίνια, δηλώσεις, χειροκροτήματα. Το γνωστό τελετουργικό της προεκλογικής αισιοδοξίας.
Και βέβαια, κανείς δεν μπορεί να είναι αντίθετος με την ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Οι μύλοι είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Όμως η ιστορία έχει μια ιδιαιτερότητα: δεν φωτίζεται μόνο με προβολείς. Χρειάζεται και περιεχόμενο.
Διότι οι δημότες έχουν μάθει πλέον να ξεχωρίζουν το έργο από το σκηνικό του έργου. Να διακρίνουν πότε μια παρέμβαση εντάσσεται σε ένα συνολικό σχέδιο και πότε χρησιμοποιείται ως φόντο για προεκλογικές φωτογραφίες.
Η καθημερινότητα εξακολουθεί να ζητά απαντήσεις. Οι υποδομές, η καθαριότητα, το περιβάλλον, η ποιότητα ζωής δεν βελτιώνονται με φωτιστικά σώματα και λαμπερές βραδιές εγκαινίων. Όσο όμορφα κι αν είναι τα αποτελέσματα στις φωτογραφίες.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι φωτίζονται οι μύλοι. Το πρόβλημα είναι ότι επιχειρείται να φωτιστεί τόσο έντονα ένα σημείο, ώστε να μη φαίνεται το σκοτάδι που υπάρχει γύρω του.
Και οι πολίτες γνωρίζουν πως η διοίκηση ενός τόπου δεν κρίνεται από το πόσο καλά φωτίζει τα μνημεία του, αλλά από το πόσο αποτελεσματικά λύνει τα προβλήματα των ανθρώπων που ζουν δίπλα τους.
