του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Η γνωστή ιστορική «Οδύσσεια», την οποίαν είχε την καλοσύνη να μας αφήσει παρακαταθήκη της μυθολογικής ιστορίας του αθανάτου γένους των Ελλήνων, προς γνώσιν των επερχομένων γενεών ως προς τα γεγονότα αρχαιοτάτων έως και μυθολογικών χρόνων, εκεί στα γύρω του 800 π.Χ., τα έβαλαν στο στόμα τους οι διαλαλητές των κατοπινών πλησιέστερων χρόνων και τα διέσωσαν στους συγχρόνους τους και αυτοί στους απογόνους τους, ώσπου επέστη ο χρόνος της γραφής και καταγραφής τους σε παπύρους και διασώθηκε η σπουδαία αυτή αρχαιολογική αναφορά.
Έπος σπουδαίο, με το πέρασμα του χρόνου, κατακάθισε σε μυαλά, καρδιές και ψυχές και θαυμάστηκε τα μάλα, όπου και το «Χόλυγουντ» και επειδή δουλειά τυου είναι σκέφτηκε να τα διαδώσει απανταχού της Γης, προς απόκτησιν γνώσεων των λαών, που δεν είχαν την τύχη να είναι Έλληνες και παράλληλα να κερδίσει και αυτό, το «κατιτίς» του και ξεκίνησε μεγαλεπήβολες κινηματογραφικές παραγωγές, οι οποίες κατέκτησαν τα απανταχού «κοινά», και επέβαλαν «αστέρες» και κέρδισαν και αυτά κύρους και χρημάτων.
Μίας απόπειρας, -σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, μύριες έπονται, ώσπου φτάσαμε στην νέα κινηματογραφική παραγωγή του Νόλα «Οδύσσεια», για να ανακαλύψουμε μίαν άλλη «Οδύσσεια» σε προσωπικών απόψεών του διασκευή και άναψαν συζητήσεις και συζητήσεις και από την πρώτη στιγμή κιόλας η παραγωγή κέρδισε πακτωλό χρημάτων
Καθένας λέει αυτό που πιστεύει και οι πάντες έχουν να πουν και από κάτι, επ’ αυτού, και άλλοι την καταδικάζουν την ταινία, και άλλοι εξυψώνουν τον σκηνοθέτη, ή καταδικάζουν την παραγωγή, είτε την επαινούν μετ’ ενθουσιασμού.
Όλα αυτά, φαίνεται πως έδωσαν το έναυσμα στον Έλον Μασκ, να χρηματοδοτήσει μία υπερπαραγωγή, επίσης της «Οδύσσειας», διαθέτοντας προς τον σκοπόν αυτόν εκατό ολόκληρα εκατομμύρια δολάρια στον διάσημο ηθοποιό και σκηνοθέτη Μελ Γκίμπσον, γι’ αυτόν τον σκοπό.
Η σχετική εισήγηση πραγματοποιήθηκε από έναν χρήστη του «Χ», ο οποίος υπέβαλε την ιδέα τους προς τον Μας να πραγματοποιήσει την πρότασή του με τον απόλυτο σεβασμό στον Όμηρο, την αυθεντική «Οδύσσεια» και με τα γεγονότα και τους διαλόγους να παρατίθενται πιστά ως προς τα πρότυπα, και όχι προς τα φανταστικά και κατά το δοκούν εκπεφρασμένα.
