Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΥ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Εγώ, θα το αποκαλέσω έτσι: «Εφησυχασμός». Με αποδέκτες μύριους όσους, οι οποίοι εκουσίως είτε ακουσίως βιώνουμε ξέγνοιαστον βίον, χωρίς να σκεπτόμαστε το «αύριο», χωρίς να φροντίζουμε γι’ αυτό, αρκούμενοι στο «δώσε ημίν σήμερον» παραβλέποντες το πιθανώς τραγικόν «μέλλον».

Επηρεασμένος από τις φωτιές που κατακαίουν την Ελλάδα μας, τα σπίτια μας, τους ανθρώπους μας, και καθιστούν την χώρα μας «κρανίου τόπον», σκέπτομαι σήμερα κατ’ αυτόν τον τρόπο..

Τα παλαιότερα χρόνια, όταν ακόμη ήμουν παιδί, και κατόπιν έφηβος, και αργότερα ενήλικας, σπάνια και πού, θυμάμαι, -εκτός και αν θυμάμαι λάθος-, πως κάπου-κάπου εκδηλώνονταν κάποιες πυρκαγιές σε δάση, παράλληλα όμως, υπήρχε και μία αυστηρή εποπτεία, ώστε να αποφεύγονταν όσον ήταν δυνατόν.

Περασμένα χρόνια, τα οποία δεν επιστρέφουν για να τα ξαναζήσουμ, και νέες απόψεις επί των πραγμάτων, καθώς ο κόσμος προοδεύει και τα παλιά φαίνονται παρωχημένα, και νέες μέθοδοι κυριαρχούν και εξελίσσονται σε κάθε τομέα ζωής.

Η σημερινή εποχή, μοιάζει να διακατέχεται από το συναίσθημα του «δεν βαριέσαι…», και για το αύριο «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει…».

Στα δε απρόοπτα και συχνά καταλυτικά, περιλαμβάνονται και τα ολοκαυτώματα του φυσικού μας περιβάλλοντος, το οποίο παράλληλα επηρεάζει έως, και έως θανάτου και άλλων συνεπειών τις ζωές μας.

Φυσικά, το Κράτος, όπως έχει καθήκον σπεύδει όσο του είναι δυνατόν να καταστείλει τις φλόγες, να περισώσει ό,τι μπορεί να περισωθεί και οι μη προνοητικοί εμείς άνθρωποι, κτυπάμε τα κεφάλια μας, αλλά είναι πλέον αργά.

Έτσι, ο εφησυχασμός του «προλαμβάνειν», ο οποίος μας διακατέχει, παρά τις συνεχείς «τιμωρίες» μας, μετατρέπεται σε αυστηρό και συχνά απάνθρωπο τιμωρό μας.