ΚΑΠΟΥ ΘΟΛΩΣΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΡΑΜΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Το ευρωπαϊκό όνειρο, φαίνεται να ακολούθησε πανομοιότυπα το αμερικανό και πολύ σύντομα μοιάζει να χάνεται το όραμα.

Μπορεί να έφταιξε κάποιος κακός σχεδιασμός, καθώς δεν είναι και τόσο εύκολο, το να μπορείς να πραγματοποιήσεις μία σκέψη και μάλιστα με επιτυχία.

Χρόνια τώρα είχε αρχίσει να διαφαίνεται πως κάπου κούτσαιναν τα πράγματα και πως με το ζόρι προχωρούσε αυτός ο συνεταιρισμός κρατών, χωρίς φυσικά να ξέρω, -κι ίσως κανείς δεν ξέρει-, τί ήταν αυτό που χάραξε, -κάποια-, λάθος πορεία.

Οι χώρες, κάθε λίγο διαμαρτύρονται. Ξεκίνησαν πριν λίγα χρόνια να βλέπουν πως κάτι δεν πάει καλά, το κατήγγειλαν, αλλά η πορεία δεν άλλαξε και άρχισε η τελμάτωση, και οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν πλέον διάχυτες.

Θα πρέπει ίσως να παραδεχθούμε πως το πείραμα απέτυχε, όμως δεν είναι δυνατόν να επιτυγχάνουν όλα τα πειράματα.

Μπορούν, ωστόσο να μετρηθούν και να αναγνωριστούν τα λάθη. Ωστόσο, δεν φαίνεται να γίνεται έτσι. Η Ευρώπη, δεν στέκεται καλά στα πόδια της. Παντού ακούγονται διαμαρτυρίες, και όσο αυτές πληθαίνουν, τόσο και τα προβλήματα δεν τίθενται επί τάπητος.

Το όραμα της Ευρώπης όλο και περισσότερο χωλαίνει, αντιμετωπίζοντας έναν θολό ορίζοντα μπροστά του. Σιγά-σιγά το όραμα αυτό αλλοιώνεται και σβήνει.

Η Ευρώπη, αντιμετωπίζει πολλά και μεγάλα προβλήματα. Οι λαοί, φαίνεται να δυσανασχετούν, καθώς πολλά προβλήματα τους πνίγουν. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρονται. Τα ζούμε καθημερινά και δεν μας αρέσουν, γιατί δεν μένει χώρος για ευημερία, η οποία συρρικνώνεται όλο και περισσότερο.

Αν μπορούσαν να αλλάξουν κάποιες συνθήκες και προοπτικές, ίσως να προλαβαίναμε να δούμε καλύτερες ημέρες, να αναπλάσουμε από την αρχή το όνειρο, με την ελπίδα, αυτή τη φορά να πετύχουμε την υλοποίησή του.

Αλλά, υπάρχει μία τέτοια διάθεση; Υπάρχει η προοπτική να κρίνουμε το μέχρι τώρα παρελθόν και να αντιμετωπίσουμε το από εδώ και πέρα μέλλον μας, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος, και χαράζοντας στέρεους, για να πατήσει επάνω τους το μέλλον μας;