ΑΠΛΩΣ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Η χώρα αυτή στην οποία γεννηθήκαμε και εντός τής οποίας ζούμε, έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να μας εκπλήσσει με όσα της συμβαίνουν και τα υφιστάμεθα εμείς, οι ταλαίπωροι πολίτες της.

Γενικώς και αορίστως δεν μιλάω, παρά αναφέρομαι στα καθημερινά γεγονότα, τα οποία μας καταπονούν και μας τρομάζουν, όσον αφορά στο μέλλον μας.  Εκτός δε, του ότι, εγώ τα καταμετρώ, τα κρίνω, τα συγκρίνω και τα αξιολογώ, βλέπω κάποιους άλλους να μην σκοτίζονται και τόσο πολύ και να πιστεύουν πως ζουν σε έναν παράδεισο ευδαιμονίας.

Φαίνεται, λοιπόν, σαν να μην τους απασχολεί αν σε καιρούς χαλεπούς μπορούμε να επιβιώσουμε, να αποκτήσουμε ένα σπίτι, -πολύ πάει, θα μου πεις-, αν μπορούμε να ανοίξουμε ένα σπιτικό έστω και με ενοίκιο, αν μπορούμε να φέρουμε παιδιά στον κόσμο και να τα φροντίσουμε, όταν αυτά που κερδίζουμε εμείς οι ίδιοι δεν επαρκούν για να επιβιώσουμε.

Γύρω μας, -από την άλλη πλευρά-, η ατμόσφαιρα τεταμένη ένεκα εγκλημάτων εντός και εκτός οικιών, φόβου να κυκλοφορείς όχι μόνο τις νύχτες, αλλά και κατά την ημέρα, καθώς η εγκληματικότητα, οι ληστείες, οι αυτοσχέδιες ανατινάξεις σπιτιών, γραφείων, αυτοκινήτων και λοιπών αυξάνονται συνεχώς.

Όλα ακριβά και απλησίαστα, κλέφτες στα σπίτια μας, απατεώνες φοροφυγάδες σε βάρος ενός ολόκληρου πληθυσμού, σκάνδαλα κάθε είδους να ξεσπούν κάθε ημέρα, σε όλους τους χώρους της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής μας.

Έτσι θα έπρεπε να ζούμε σήμερα σε αυτήν την χώρα; Απλώς, αναρωτιέμαι.