Πολιτική, ρεμούλα και μια ζωή πολυτελείας χωρίς αντίκρισμα

του Γιώργου Αθανασίου

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική, αντί να αποτελεί λειτούργημα προσφοράς, για κάποιους μοιάζει να έχει μετατραπεί σε εισιτήριο για μια ζωή γεμάτη προνόμια, ανέσεις και πλούτο.

Την ίδια στιγμή, χιλιάδες οικογένειες προσπαθούν να επιβιώσουν με 1.300 ευρώ τον μήνα. Μετρούν τα ψώνια, τους λογαριασμούς και τις ανάγκες των παιδιών τους. Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι εκπρόσωποι του λαού, που υποτίθεται ότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες του, αλλά συχνά μοιάζουν να ζουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.

ΜΚΟ, δημόσιο χρήμα, πολιτικές διασυνδέσεις, υποσχέσεις και μεγάλα λόγια. Και όταν αποκαλύπτεται κάτι, όλοι ξαφνιάζονται. Όλοι δηλώνουν άγνοια. Όλοι ζητούν εξηγήσεις, λες και δεν υπήρχαν ποτέ ερωτήματα.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτοί που εκμεταλλεύονται την εξουσία. Είναι και μια κοινωνία που τους δίνει βήμα, τους χειροκροτεί, τους ξεπλένει και πολύ γρήγορα ξεχνά.

Γιατί η πολιτική χωρίς προσφορά είναι απλώς προσωπική ανέλιξη. Ο πλούτος χωρίς διαφάνεια γεννά ερωτήματα. Και η εξουσία χωρίς λογοδοσία γίνεται επικίνδυνη.

Δεν είναι ντροπή μόνο για εκείνους που πλουτίζουν χωρίς αντίκρισμα. Είναι ντροπή και για εμάς όταν σταματάμε να απαιτούμε απαντήσεις.

Όχι, λοιπόν, μόνο ντροπή τους.

Ντροπή μας που μάθαμε να τους ανεχόμαστε.

Τώρα για την τοπική μας κοινωνία ,βγάλτε στην δημοσιότητα τα πόθεν σας γιατί οι εποχές είναι πονηρές.

Και μια ερώτηση πως αφήσατε τις επιστήμες σας τις δουλειές σας την πετυχημένη καριέρα σας για τα 1300 ευρώ αντιμισθίας μ ένα σκοπό και μόνο να μας σώσετε !!!!!! Πως την βγάζετε ρε παιδιά με διακοπές στην Μύκονο και Μερσεντές ;;;

Αυτά,πολιτικά σιχάματα όσοι πλουτίζετε από την ανέχεια του απλού πολίτη….