ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ Η ΑΠΑΤΕΩΝΙΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Αυτό θα πρέπει να είναι πλέον βέβαιον και να εξετασθεί ενδελεχώς, αυθωρεί και παραχρήμα, -και αν προλαβαίνουν οι ηγέτες μας να σώσουν κάτι. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι το πώς η μικρή Ελλαδίτσα μας, έχει τα τελευταία χρόνια κατορθώσει να εκτρέφει, -αν όχι και να παράγει-, τόσους και διαφόρων κατηγοριών, απατεώνες.

Φρίττει στην κυριολεξία ο κάθε Έλληνας, ο οποίος φιλήσυχος και ειρηνικός κοιτάζει μόνο την οικογένειά του και την δουλίτσα του, τίμιος και αβλαβής ως προς την κοινωνία και τον εαυτό του.

Τα χρόνια που πέρασαν, -αφ’ ότου ήμουν μικρός, άρχισα να καταλαβαίνω και θυμάμαι-, υπήρχαν πάντα κάποιοι κλέφτες, κάποιοι απατεώνες, κάποια «κουτσαβάκια» της κακιάς ώρας, -όπως λέμε-, που προσπαθούσαν να ξεγελάσουν τους τίμιους και αφελείς και να τους κλέψουν, και σε  …ανώτερη σφαίρα κάποιοι πλέον επιτήδειοι, οι οποίοι εξύφαιναν «χοντρά κόλπα» για να ληστέψουν κάποια Τράπεζα, κάποια μαγαζιά της γειτονιάς και κάτι τέτοια άλλα.

Σήμερα, στις χαλεπές ημέρες που διανύουμε, το είδος ανθεί και πορεύεται χωρίς να γνωρίζουμε έως πού θα φτάσει. Από μικροκλεφρτόνια αρξάμενοι, θα καταγράψουμε μεγάλους και αξεπέραστους απατεώνες παντού, να επιχειρούν  και να αποκαλύπτονται καθημερινώς οι μεγάλες απατεωνιές τους, στυλ «χάϊ μπίζνες» και «κόλπα γκρόσσα» τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα.

Ιδιαίτερα, κατά την περίοδο, την οποίαν διανύουμε, καθημερινώς αποκαλύπτονται οικονομικά σκάνδαλα, όπου και αν στρέψεις το βλέμμα σου, και από όπου και αν πληροφορηθείς.

Τί να σκέπτομαι εγώ, όλα αυτά; Όλοι τα αντιμετωπίζουμε, όλοι τα τρέμουμε, όλοι φοβόμαστε για τα χειρότερα.