ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ ΣΚΥΛΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ

του Αλέξανδρου Ζερβέα
Κτηνίατρος, Τέως Βουλευτής Β Πειραιά

Η δηλητηρίαση του σκύλου αποτελεί ένα φαινόμενο που συναντάται δυστυχώς συχνά. Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η περίπτωση όπου το δηλητήριο έχει τοποθετηθεί σκόπιμα σε τροφή με στόχο τον θάνατο του ζώου. Η γνώση των συχνότερων μορφών δηλητηρίασης και η άμεση αντίδραση του ιδιοκτήτη μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές, ωστόσο η γρήγορη μεταφορά του ζώου στον κτηνίατρο είναι πάντα απολύτως αναγκαία.

Σε κάθε υποψία κατάποσης τοξικής ουσίας, βασικό μέλημα είναι η απομάκρυνση του δηλητηρίου πριν αυτό απορροφηθεί από τον οργανισμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιχειρείται πρόκληση εμέτου, εφόσον το ζώο έχει πλήρως το αντανακλαστικό της κατάποσης. Αν αυτό δεν ισχύει, απαγορεύεται οποιαδήποτε χορήγηση εμετικής ουσίας από το στόμα. Η εξέλιξη του περιστατικού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως το είδος και η ποσότητα της ουσίας, η κατάσταση του στομάχου και κυρίως η ταχύτητα αντιμετώπισης.

Η πιο συχνή μορφή δηλητηρίασης προέρχεται από ποντικοφάρμακα, τα οποία επηρεάζουν την πήξη του αίματος προκαλώντας σοβαρές εσωτερικές αιμορραγίες. Η θεραπεία βασίζεται στη χορήγηση βιταμίνης Κ. Εξίσου επικίνδυνα είναι τα οργανοφωσφορικά, ουσίες που συναντώνται σε αντιπαρασιτικά προϊόντα. Η τοξικότητα μπορεί να προκύψει τόσο από κατάποση όσο και από δερματική επαφή και εκδηλώνεται με νευρολογικά και γαστρεντερικά συμπτώματα. Η θεραπεία βασίζεται στην χορήγηση ενδομυικά από τον κτηνίατρο, ατροπίνης.

Ιδιαίτερα θανατηφόρα είναι η στρυχνίνη, καθώς προκαλεί έντονους σπασμούς και αναπνευστική δυσχέρεια σε ελάχιστο χρόνο. Τέλος, η αιθυλενική γλυκόλη, συστατικό των αντιψυκτικών, προσελκύει τα ζώα λόγω της γλυκιάς της γεύσης και μπορεί να οδηγήσει σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Ως αντίδοτο χρησιμοποιείται η φομεπιζόλη. Σε όλες τις περιπτώσεις, η άμεση κτηνιατρική φροντίδα είναι το κλειδί για τη σωτηρία του ζώου.