Μοιρολόι

(Στη μνήμη των πέντε γυναικών αλλά και των εφτά παιδιών που τόσο άδικα χάθηκαν)

Κάθε μέρα χλευάζεις Άδη
Λιμπίστηκες τα κορίτσια τ’ άδολα
στου κάματου την ώρα τ’ άρπαξες!
Άδεια απ’ αγκαλιές και φροντίδες τα παιδικά χέρια.
Καμία ελπίδα να τα κανακέψει.
Μετά, τα νιάτα παραμόνευσες,
στο δρόμο της χαράς τα έλιωσες.
Λαμαρίνες, σώματα άπνοα.
Φλόγες, τέλος.
Βέλος στις καρδιές,
βέλος φαρμακωμένο,
στων οικείων τις καρδιές.
Αδόκητες απώλειες, συντέλειες,
τα δευτερόλεπτα αιώνες
κι οι αιώνες άχρονοι,
στου πόνου τη φαρέτρα.
Τυλιγμένα σε κουβέρτα σώματα,
τεμαχισμένες μνήμες.
Νεκρώνουν οι αισθήσεις στο πρόσταγμα της θλίψης.
Που είσαι μάνα? Είπες πως θα’ ρθεις φαγητό να μου βάλεις το μεσημέρι! Που είσαι;
Που είσαι παιδί μου, σπλάχνο μου,
δεν απαντάς!
Άδη μην τα ρωτάς.
Ζωές σαν φτερά, σκορπάς
Ψυχές τεμαχίζεις και πετάς,
στα καλντερίμια της μοναξιάς
του κοπετού, της συμφοράς.
Αγάντα και θα γένει πανηγύρι στα πέρατα,
αγάντα και θα ξεθυμώσουν οι ουρανοί,
μήπως και σωθούν τα εναπομείναντα “ελπίζω” που κοιμούνται στο προσκέφαλο της λήθης.

Μαρίνα Γεωργίου Τσικριτέα