ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Παρακολουθώ συνεχώς τις εκπληκτικές και απανωτές εξελίξεις της Τεχνητής Νοημοσύνης, την οποίαν εμείς οι Έλληνες αποκαλούμε «ΑΙ», -αμετάφραστου όρου στην αγγλική γλώσσα, την οποίαν ακόμη και οι αγράμματοι λαοί του κόσμου χρησιμοποιούν σχεδόν σαν μητρική τους.

Με ενδιαφέρουν οι εξελίξεις της Επιστήμης, οι οποίες φυσικά και επιτυγχάνονται προς όφελος του Ανθρωπίνου Γένους, το οποίο, άλλωστε, λίαν συντόμως θα αντικατασταθεί από τα πλήρως εξελιγμένα μοντέλα πανομοιότυπων προς τον Άνθρωπο  ρομπότ.

Αυτά τα υπερδυναμικά και υπερσκεπτόμενα επιστημονικά κατασκευάσματα, τα οποία θα διαθέτουν πολλαπλάσιες νοητικές και σωματικές δυνατότητες θα δώσουν μία νέα ώθηση στην ζωή μας και κάποια στιγμή θα φτάσουν, φαντάζομαι, να είναι τόσο χρήσιμα, ώστε να παραμερίσουν πλέον, εντελώς το ανθρώπινο είδος.

Τα ρομπότ θα εξελιχθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι Άνθρωποι, δεν θα έχουν πλέον με τί να ασχοληθούν και όλοι θα ευγνωμονούν την Επιστήμη, η οποία, τους χάρισε μία εποχή, όπου εκείνοι οι ίδιοι θα ξεκουράζονται και θα απολαμβάνουν τους μόχθους τω πανομοιότυπων αντιγράφων τους, τα οποία τα πάντα θα πράττουν αντ’  αυτών.

Προχθές πάλι, εδιάβαζα την άποψη ενός ξένου αναλυτή, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφερόταν και στην κατάργηση του ανθρωπίνου γραπτού λόγου, αφού δεν θα χρειάζεται κάποιος να κουράζεται στη σκέψη και στη γραφή, αφού δίνοντας μία εντολή, το ρομπότ θα μπορεί να αναπτύσσει τις σκέψεις του.

Μετά από αυτό, σκέπτομαι κι εγώ, τους λογίους, τους καθηγητές, τους συγγραφείς, τους δημοσιογράφους, -γενικά όλους εκείνους, οι οποίοι ασχολήθηκαν επί εκατομμυρίων αιώνων με την γραφή.

Πόσο ξεκούραστοι και δικαιωμένοι θα αισθάνονται, όλοι αυτοί, αναπαυόμενοι αενάως, και τα ρυθμιζόμενα ρομπότ να εργάζονται γι’ αυτούς, και μάλιστα να επιτυγχάνουν και αρτιότερα έργα από αυτούς τους ίδιους.