ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
Το σχόλιο της ημέρας 8 Φεβρουαρίου 2026 fonisalaminas
του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Όσο προχωράμε σε κοινωνική και επιστημονική εξέλιξη επάνω σε ετούτον τον πλανήτη, τόσο χειρότερα, -φαίνεται-, πως τα πράγματα δεν πάνε καλά και βαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Οι επιστήμονες οι ίδιοι το υποστηρίζουν αυτό, καθώς έρχονται σε επαφή με την απτή πραγματικότητα των εξελίξεων και των πραγμάτων και διαπιστώνουν πως η ανθρώπινη γενιά, όλο και περισσότερο διαβρώνεται.
Απότοκος της διάβρωσης αυτής, τα άσχημα, τα οποία επισυμβαίνουν γύρω μας και μας καταπνίγουν, καθώς οι συμπεριφορές-μας, δημιουργούν σοβαρό αντίκτυπο στην κοινωνία γενικά και προσωπικά σε εμάς και τους δικούς μας ανθρώπους.
Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα, η οποία εκπονήθηκε στον Καναδά, επί δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων, αποκαλύφθηκε πως 152. 587 άτομα, τα οποία είχαν γεννηθεί μεταξύ 1960 και 2009, έπασχαν από διάφορες ψυχικές διαταραχές, οι οποίες μάλιστα με την πάροδο του χρόνου παρατηρούνται σε όλο και πιο νεαρές ηλικίες.
Μεταξύ 1997 και 2023 η ετήσια συχνότητα εμφάνισης ψυχικών διαταραχών αυξήθηκε κατά 60% στα άτομα ηλικίας 14-20 ετών, ενώ παρέμεινε σταθερή ή μειώθηκε στα άτομα ηλικίας 21 έως 50 ετών, -ιδιαίτερα δε, οι περιπτώσεις αυξήθηκαν από το 1980 και εδώ. Τα ποσοστά νέων περιστατικών άρχισαν να αυξάνονται για όσους γεννήθηκαν από τη δεκαετία του 1980 και αργότερα. Για παράδειγμα, άτομα που γεννήθηκαν από το 2000 έως το 2004 εκτιμήθηκε ότι είχαν 70% μεγαλύτερο ποσοστό νέων διαγνώσεων ψυχικών διαταραχών σε σύγκριση με άτομα που γεννήθηκαν από το 1975 έως το 1979.
Το ίδιο διαπιστώθηκε και σε δύο άλλες επιστημονικές έρευνες, οι οποίες έλαβαν χώρα σε Δανία και Αυστραλία.
Πώς όμως, έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο; Οι επιστήμονες πιστεύουν πως κάποιοι από τους παράγοντες που προκαλούν αυτό το γεγονός, είναι η ασυνεννοησία μεταξύ γονέων και παιδιών, η απελευθέρωση των ηθών και εθίμων εν ονόματι του εκσυγχρονισμού και της εξέλιξης που οδηγούν σε ασυδοσία, η έλλειψη ουσιαστικών ενδιαφερόντων, η υπέρμετρη ασυδοσία και ατιμωρησία, τραυματικές παιδικές εμπειρίες, το κοινωνικοοικονομικό στρες, η έλλειψη εργασίας, έλλειψη ενδιαφερόντων, χρήση παραισθησιογόνων και άλλων ουσιών, ισχυρών ναρκωτικών.
Για τις δύο τελευταίες περιπτώσεις, η έρευνα του Καναδά, πιστοποιεί πως αυτές έχουν αυξηθεί υπέρμετρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ενώ δεν λαμβάνονται δραστικά μέτρα καταπολέμησής τους.
