Στο αμόνι

γράφει… Ο Σιδεράς

από την έντυπη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

• Φασουλής και Περικλής, ο καθένας σεβνταλής (Γ.Σουρής στον «Ρωμηό»)
• Κάθε καρναβάλι στην Ελλάδα, μου θυμίζει αυτά που έγραφε ο Σουρής για έναν λαό που δεν έχει αλλάξει από τον 19^ο αιώνα σχεδόν καθόλου. Κυρίως για το ότι στην εποχή του καρναβαλιού βγαίνουν στην επιφάνεια οι παλιάτσοι!
• Υπάρχει ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο σε αυτή την χώρα χρειάζεται μαζική ψυχοθεραπεία: τα συμπλέγματα.
• Οι περισσότεροι άνθρωποι τριγύρω μας έχουν αυτά που ο Καρλ Γιούνγκ αποκάλεσε συμπλέγματα. Αυτά είναι ομάδες ιδεών, αναμνήσεων, εικόνων και συναισθημάτων που είναι έντονα φορτισμένες συναισθηματικά, σχηματίζονται κυρίως στην παιδική ηλικία και δεν εξαφανίζονται: μόνο μέσω της ψυχοθεραπείας (είτε με ενδοσκόπηση είτε με την βοήθεια ειδικού) μπορεί κάποιος να αποκτήσει επίγνωσή τους και έτσι να μειώσει τη δύναμη που έχουν πάνω στις αποφάσεις και τη συμπεριφορά του.  

•  Το «παιδί της σφαλιάρας» όπως έλεγαν παλιά, το οποίο είχε υποστεί μπούλινγκ από τους συμμαθητές του, μεγαλώνοντας είναι πιθανότερο να έχει κρατήσει κακία τόσο σε αυτούς όσο και σε όσους τους του θυμίζουν. Φυσικά, όταν αυτό το παιδί φτάνει σε θέση εξουσίας, τα συμπλέγματα ξεχύνονται σαν νερό από φράγμα που σπάει. Και καθημερινά βλέπουμε πόσα συμπλέγματα μπορούν να έχουν οι πολιτικοί…
• Εγγλέζικη παροιμία: όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ο ….. της.
• Εκτός από το «παιδί της σφαλιάρας», φυσικά, υπάρχει και το κορίτσι-ασχημόπαπο (που ποτέ δεν έγινε… κύκνος). Εκεί να δεις μεγαλώνοντας τί γίνεται! Αλλά ας μην το προχωρήσουμε…
• Σε κάθε έναν από δαύτους υπάρχει ένα «εγώ» αδηφάγο, που ζητά κάθε είδους προβολή, συζήτηση γύρω από τον εαυτό του, επιβεβαίωση, επιβράβευση και τα λοιπά. Φωτογραφίες, δεξιώσεις, βραβεία, βιντεάκια…
• Οι φίλοι του τοπικού γκουβέρνου προβάλλουν το βραβείο για το «Ψηφιακό Μουσείο» της ας πούμε Βιβλιοθήκης των Αμπελακίων. Ένα βραβείο που δίνει εκδοτικός οίκος, για όσους δήμους και επιχειρήσεις συμμετάσχουν, και που επιβραβεύει την καινοτομία (και το χρήμα που ξοδεύεται) σε έργα ψηφιακής διακυβέρνησης.

• Ο σκοπός ήταν να σχηματιστεί το επιχείρημα «μα πήραμε βραβείο» σε κάτι που έχει από πίσω τεράστιες ουρές από πλευράς νομιμότητας (το ηθικό κομμάτι αφήστε το, ψάξτε νερό στην Σαχάρα καλύτερα). Επιχείρημα που θα χρησιμοποιηθεί. Χωρίς ντροπή φυσικά. Για μια Βιβλιοθήκη χωρίς βιβλία που έγινε μουσείο χωρίς εκθέματα…
• Αυτό σημαίνει αναιδής. Χωρίς αιδώ.
• Χωρίς αιδώ βέβαια είναι και οι ποικιλώνυμοι  Γκρούεζες που αυτές τις μέρες δείχνουν αξιοσημείωτη δραστηριότητα.
• Έχουμε τον Γκρούεζα της γνωστής καφετέριας της οδού Καραϊσκάκη, ο οποίος με περισπούδαστο ύφος (που μάλλον θα το απόκτησε στα ψηλά βουνά της καταγωγής του), προσπαθεί να χειραγωγήσει τους συνομιλητές του για τα εδώ και τα εκεί. Με επιχειρήματα από την ταινία «Τζένη, Τζένη» – μόνο «Γκόρτσος» δεν φωνάζει.

• Βέβαια, τί περιμένεις, όταν κάποιος έχει «υιοθετήσει» πολιτικώς δύο βουλευτές και έναν δήμαρχο και έχει πολλές, κρυφές, «φιλοδοξίες»(!) Άσχετα βέβαια που τουλάχιστον οι βουλευτές μοιραία κάποια στιγμή θα καταλάβουν τί γίνεται, όπως ο Μαυρογιαλούρος… Και έχουν αργήσει μάλιστα…
• Ο άλλος Γκρούεζας, που μεσολάβησε και για κάποια ηχηρή μεταγραφή, φαίνεται να έχει κάνει λίγο στην άκρη. Ίσως γιατί άρχισε να βλέπει πια και ο ίδιος ότι η γαλάζια παντιέρα έκρυβε κάτι γαλάζιες ακρίδες…
• Υπάρχουν όμως και νεοφώτιστοι Γκρούεζες. Βλέποντας το παράδειγμα των άλλων, θέλοντας μερίδιο από τους καρπούς της διαφθοράς, ακολουθούν πιστά τα βήματα των παλαιότερων. Μη χάσουμε βδέλλες!
• Και η ώρα της πρόβλεψης.
• Είναι γνωστό σε όλους ότι στην Σαλαμίνα υπάρχει, σε παλιότερες ηλικίες, μια μερίδα φιλοβασιλικών. Διατηρούν αυτή τη στάση περισσότερο ως παράδοση παρά ως πολιτική θέση.
• Δεν θα παραξενευτούμε καθόλου, λοιπόν, αν δούμε να διαφημίζεται, είτε μέσω φωτογραφιών είτε μέσω άλλου τρόπου, κάποια επαφή της νυν δημοτικής αρχής με τον Παύλο Ντε Γκρες, με σκοπό να κεντρίσει τα αντανακλαστικά της συγκεκριμένης μερίδας. Άλλη μια δεξαμενή ψήφων!
• Αυτό είναι ο χαμαιλέων άλλωστε: αλλάζει χρώμα και προτιμήσεις αναλόγως του περιβάλλοντος (φυσικά για να βρει… τροφή). Αλλά, πλέον, τα μόνα έντομα που πιάνει όταν τον καταλάβουν είναι τα ηλίθια…

• Επιστρέφοντας στην θεωρία των συμπλεγμάτων, βλέπουμε ένα επιχείρημα για έναν αντιδήμαρχο από ένα φιλικό ανώνυμο οιονεί «μέσο» υποστήριξης των τωρινών δημοτικών αρχόντων. Πως κοτζάμ αντιδήμαρχος να καταδεχτεί να απαντήσει σε ερωτήσεις ή να έρθει σε αντιπαράθεση με μία δημοτική σύμβουλο που είχε δηλώσει ότι είναι άσχετη με τα οικονομικά;
• Και διαβάζοντας αυτό προκύπτουν δύο ερωτήματα. Πρώτον, ο εν λόγω αντιδήμαρχος είναι σχετικός με τα οικονομικά;
• Δεύτερον, αν είναι έτσι, μια αντιπαράθεση, μια συνομιλία θα ήταν «βούτυρο στο ψωμί του». Γιατί δεν το κάνει τότε;
• Αν αυτά απαντηθούν με κάτι σαν «δεν θα πέσει στο επίπεδο αυτό» τότε θα χρειαστεί να θυμίσουμε ότι το επίπεδο συναρτάται τουλάχιστον με σωστά ελληνικά. Συναρτάται επίσης με γνώση και με μονοσήμαντο λόγο.
• Αν δεν καταλαβαίνουν μερικοί το τελευταίο ας ανοίξουν και κανένα λεξικό, δεν βλάπτει.
• Και πάμε στους «πολιτικούς προστάτες». Είναι δίκοπο μαχαίρι. Θα σε καλύψουν μεν, αλλά αν δουν ότι έχει παραγίνει η δουλειά, θα σε αδειάσουν, θα σε πετάξουν σαν την τρίχα από το ζυμάρι.
• Αυτό ισχύει για όλους. Ακόμα και για τους Γκρούεζες.
• Τελειώνουμε με μια τούρκικη (οθωμανική για την ακρίβεια) παροιμία: «Όταν ο παλιάτσος μετακομίζει στο παλάτι, δεν γίνεται αυτός βασιλιάς. Το παλάτι γίνεται τσίρκο».