ΜΑΡΤΗΣ

Μάρτης
Να μη μας κάψει ο ήλιος, λέγαμε.
Μα εμείς καιγόμαστε αλλιώς στις μέρες μας.
Μας παίρνουν οι εφημερίδες στις σελίδες τους
Και μας εκσφενδονίζουν σε ουρανούς και τρένα που καίγονται.
Ψάχνω ένα μικρό μονόστηλο ελευθερίας
Κάποιος σιγοτραγουδάει μέσα μου
τακ-τακ εσύ, τακ-τακ
εγώ που πάει να πει σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή…
Ίσως πως ακόμα υπάρχουμε.
Πως κάτω απ’ τα καμένα πρωτοσέλιδα
σφυγμομετριέται η καρδιά των παιδιών.
Κι όμως, κάτι επιμένει.
Σαν το μαρτάκι που δεν φόρεσα,
μια άσπρη και κόκκινη κλωστή δεμένη
κάπου βαθιά στον καρπό της σκέψης:
«Να μη συνηθίσω το σκοτάδι».

Μ.Σ.