Το κατηγορώ των ανύπαρκτων για τα σκουπίδια των ασυνείδητων πολιτών.

Σε κάθε γειτονιά που πνίγεται στα σκουπίδια, η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται: κάδοι ξεχειλισμένοι, σακούλες πεταμένες στα πεζοδρόμια, ογκώδη αντικείμενα παρατημένα σε πλατείες και δρόμους. Και μαζί με τη δυσοσμία, έρχεται πάντα και η γνώριμη δικαιολογία: «Φταίνε οι πολίτες».

Ναι, υπάρχουν ασυνείδητοι πολίτες. Υπάρχουν άνθρωποι που πετούν σκουπίδια όπου βρουν, που αδιαφορούν για την ανακύκλωση, που αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο σαν προσωπική χωματερή. Αυτή η συμπεριφορά είναι καταδικαστέα και προσβάλλει κάθε έννοια συλλογικής ευθύνης και πολιτισμού.

Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που δεν απαντά κανείς: πού είναι οι υπεύθυνοι;

Πού είναι οι δήμοι όταν οι κάδοι μένουν ημέρες αμάζευτοι;

Πού είναι ο σχεδιασμός όταν ολόκληρες περιοχές πνίγονται στα απορρίμματα κάθε καλοκαίρι;

Πού είναι οι υπηρεσίες καθαριότητας όταν οι δημότες πληρώνουν συνεχώς αυξημένα δημοτικά τέλη;

Και κυρίως, πού είναι η πολιτική ευθύνη όταν η κατάσταση γίνεται μόνιμη και όχι έκτακτη;

Το εύκολο είναι να κατηγορείς τους πολίτες. Το δύσκολο είναι να διοικείς. Γιατί μια δημοτική αρχή δεν κρίνεται στις φωτογραφίες, στις φιέστες και στις ανακοινώσεις. Κρίνεται στην καθημερινότητα. Στον καθαρό δρόμο, στον άδειο κάδο, στη λειτουργική πόλη.

Οι «ανύπαρκτοι» εμφανίζονται μόνο για δηλώσεις και δικαιολογίες. Όταν όμως η πόλη ασφυκτιά, εξαφανίζονται πίσω από excuses, ελλείψεις προσωπικού, βλάβες οχημάτων και μεταφορά ευθυνών. Σαν να μην γνώριζαν ότι οι πόλεις παράγουν απορρίμματα. Σαν να μην ήταν αυτή ακριβώς η δουλειά τους.

Μια κοινωνία χωρίς ευθύνη από τους πολίτες οδηγείται στην παρακμή. Αλλά μια διοίκηση χωρίς παρουσία, χωρίς σχέδιο και χωρίς λογοδοσία οδηγεί στην εγκατάλειψη. Και τελικά, τα σκουπίδια στους δρόμους δεν είναι μόνο απορρίμματα. Είναι η εικόνα μιας πόλης που έμαθε να συμβιβάζεται με την αδιαφορία.

Σεβάχ ο θαλασσινός