του Νίκου Μελά
Το Λιμενικό Ταμείο Σαλαμίνας έγραψε ιστορία. Για λάθος λόγους.
Υπάρχουν αποφάσεις που αδικούν. Υπάρχουν αποφάσεις που σκανδαλίζουν. Και υπάρχουν αποφάσεις που συνοψίζουν με τρόπο αφοπλιστικό το τι σημαίνει κακή διακυβέρνηση.
Η απόφαση της 13ης Μαΐου 2026 ανήκει και στις τρεις κατηγορίες.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Λιμενικού Ταμείου Σαλαμίνας παραχώρησε 2.112 τετραγωνικά μέτρα της Πλατείας Εθνικής Αντιστάσεως — του «Viento», του σαλονιού της πόλης — για εγκατάσταση λούνα παρκ, έναντι 700 ευρώ τον μήνα. Χωρίς διαγωνισμό. Χωρίς πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Χωρίς κανένα ίχνος διαφάνειας.
Απευθείας. Γρήγορα. Φτηνά.
Αριθμοί που Δεν Χρειάζονται Σχόλιο
Επτακόσια ευρώ τον μήνα για 2.112 τετραγωνικά μέτρα στο εμπορικό κέντρο της Σαλαμίνας, κατά τους πιο κερδοφόρους μήνες του χρόνου, σε ένα νησί που κάθε καλοκαίρι πλημμυρίζει κόσμο.
Τριάντα τρία λεπτά το τετραγωνικό μέτρο τον μήνα.
Ένα υπόγειο αποθηκευτικό χώρος σε περιφερειακή συνοικία της Αθήνας ενοικιάζεται ακριβότερα. Η δημόσια γη της Σαλαμίνας, προφανώς, αξίζει λιγότερο.
Ο ιδιώτης θα λειτουργεί εμπορική επιχείρηση στην καρδιά του νησιού για τέσσερις μήνες αιχμής. Το δημόσιο ταμείο θα εισπράξει συνολικά 2.800 ευρώ. Ποσό που δεν καλύπτει καν τον μισθό ενός υπαλλήλου για ένα μήνα.
Είκοσι Δύο Μέρες
Η αίτηση κατατέθηκε στις 21 Απριλίου 2026. Η έγκριση δόθηκε στις 13 Μαΐου 2026.
Είκοσι δύο ημερολογιακές ημέρες — από την κατάθεση ως την οριστική απόφαση παραχώρησης δημόσιου χώρου. Χωρίς αναμονή, χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια, χωρίς καθυστερήσεις.
Η ίδια διοίκηση που αδυνατεί να απαντήσει σε πολίτες επί μήνες, που τα έργα υποδομής παραμένουν σε εκκρεμότητα επί ετών, που απλές διοικητικές πράξεις βυθίζονται σε γραφειοκρατική αδράνεια — αυτή η ίδια διοίκηση εκδίκασε, ενέκρινε και υπέγραψε παραχώρηση κεντρικής δημόσιας πλατείας σε τρεις εβδομάδες.
Η αποτελεσματικότητα, λοιπόν, υπάρχει. Απλώς δεν είναι για όλους.
Η Υπογραφή με Κλειστά Μάτια
Σε καμία παραχώρηση δημόσιου χώρου για εγκατάσταση μηχανημάτων ψυχαγωγίας — ιδίως χώρου όπου θα κινούνται παιδιά — δεν αρκεί η διαβεβαίωση του αιτούντος ότι «όλα είναι εντάξει». Η αρμόδια αρχή οφείλει να επαληθεύει, να ελέγχει, να τεκμηριώνει.
Στα πρακτικά της απόφασης δεν υπάρχει ίχνος τέτοιου ελέγχου. Καμία γνωμοδότηση τεχνικής υπηρεσίας. Καμία επαλήθευση αδειών και πιστοποιητικών ασφαλείας. Καμία αξιολόγηση καταλληλότητας του χώρου. Μόνο η αίτηση του ενδιαφερομένου και η υπογραφή της διοίκησης από κάτω.
Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε αυτόν που υποβάλλει αίτηση.
Τι Χάνει η Σαλαμίνα
Η Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως δεν είναι ένα κενό οικόπεδο προς αξιοποίηση. Είναι ο κοινόχρηστος χώρος αναπνοής μιας ολόκληρης πόλης — ο χώρος που ανήκει στον ηλικιωμένο που κάθεται στον ήλιο, στο παιδί που παίζει, στον επισκέπτη που βλέπει για πρώτη φορά τη Σαλαμίνα και σχηματίζει την εντύπωση του.
Αυτός ο χώρος θα μετατραπεί για τέσσερις μήνες σε εμπορική εγκατάσταση ιδιωτικού οφέλους. Και το αντάλλαγμα για αυτή την παραχώρηση — για αυτή την αφαίρεση κοινού αγαθού από το σύνολο των κατοίκων — είναι 700 ευρώ τον μήνα.
Ούτε ένας δημόσιος χώρος αναβαθμίστηκε. Ούτε ένα παιδικό πάρκο κατασκευάστηκε. Ούτε ένα πεζοδρόμιο επισκευάστηκε. Η «ψυχαγωγία» που προσφέρει η διοίκηση στους κατοίκους είναι να τους πουλά τον κοινόχρηστο χώρο τους σε τιμή ευκαιρίας.
Η Σαλαμίνα αξίζει διοίκηση που διαχειρίζεται το δημόσιο αγαθό με σοβαρότητα, με διαφάνεια και με σεβασμό στους πολίτες που την εξέλεξε.
Αυτή η απόφαση δεν πληρεί κανένα από τα τρία κριτήρια.
Και αυτό, μόνο του, λέει τα πάντα.
