Όταν η τοξικότητα καταδικάζεται στα λόγια, αλλά εφαρμόζεται στην πράξη.

Η τοξικότητα στην πολιτική δεν κρίνεται από τις δηλώσεις ή τους πολιτικάντικους λόγους σε μια εκδήλωση. Κρίνεται από τη καθημερινή συμπεριφορά. Η διοίκηση του δήμου μας πρέπει να κριθεί τελικά όχι από το τι λέει για τον εαυτό της (ανάλογα με τη κατάσταση που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή), αλλά από το πώς συμπεριφέρεται απέναντι στους πολίτες, στην αντιπολίτευση, στους θεσμούς και σε κάθε φωνή που δεν συμφωνεί μαζί της. Δεν μπορεί τη μια στιγμή  να καταγγέλλει την πόλωση, τις προσωπικές επιθέσεις και το διχαστικό κλίμα και την ίδια στιγμή, στην καθημερινή της πολιτική πρακτική, να καλλιεργεί αντιπαραθέσεις, να στοχοποιεί επικριτές, να αντιμετωπίζει την κριτική ως εχθρική ενέργεια και να μετατρέπει κάθε διαφορετική άποψη σε προσωπική σύγκρουση. Δεν μπορείς τη μια στιγμή, αλαζονικά,  να λες «όποιος έχει πρόβλημα η Σκουζέ είναι εκεί» και την άλλη να διαμαρτύρεσαι για τις καταγγελίες που  γίνονται, ζητώντας ουσιαστικά τη συνενοχή όλων μέσω της σιωπής τους. Τελικά είναι άλλο να καταδικάζεις την τοξικότητα και άλλο να την παράγεις σαν συντονισμένη πολιτική πρακτική απέναντι σε όσους αγωνιούν για τη κατηφόρα που έχει πάρει ο τόπος. Αυτή τη συντονισμένη πολιτική πρακτική βιώνουν οι πολίτες καθημερινά, παρά τους πολιτικούς φανφαρονισμούς του δημάρχου.

 Το σίγουρο είναι όμως, ότι η  Σαλαμίνα δεν χρειάζεται περισσότερη ένταση. Χρειάζεται διοίκηση που να αντέχει την κριτική, αντιπολίτευση που να ελέγχει με σοβαρότητα και δημόσιο διάλογο που να βασίζεται στα πραγματικά προβλήματα του τόπου και όχι την αδιαφάνεια και την αποφυγή λογοδοσίας που ουσιαστικά ζητά τόσο από τους πολίτες αλλά,  κυρίως από την αντιπολίτευση  η δημοτική αρχή.

Τελικά, οι πράξεις της είναι αυτές που αποκαλύπτουν καθαρά και ξάστερα την πολιτική της και όχι οι διακηρύξεις της. Από τα λόγια της, άλλωστε χορτάσαμε. Στα έργα και στις αποφάσεις της υπάρχει το πρόβλημα.

Νίκος Γιαννόπουλος