Αδελφοποιήσεις: επειδή η Σαλαμίνα δεν έχει αρκετούς συγγενείς, ψάχνει και στην Κολομβία.

Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς εύκολα να εξηγήσεις. Για παράδειγμα, γιατί ένας δήμος αποφασίζει να αδελφοποιηθεί με έναν άλλο δήμο που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Και κάπου εδώ εμφανίζεται η μαγική λέξη: «αδελφοποίηση».

Μια λέξη που ακούγεται υπέροχα. Έχει συναίσθημα, διεθνή αέρα, φωτογραφίες με σημαίες, χειραψίες, χαμόγελα, αναμνηστικές πλακέτες και –αν είμαστε τυχεροί– ένα ωραίο δείπνο. Τώρα, στη δική μας περίπτωση, βρήκαμε και τη Σαλαμίνα της Κολομβίας. Γιατί όχι; Εδώ έχουμε τη Σαλαμίνα με τη θάλασσα, εκεί έχουμε τη Σαλαμίνα με τα βουνά και τον καφέ. Εδώ έχουμε τη ναυμαχία του 480 π.Χ., εκεί έχουν τις Άνδεις. Εδώ έχουμε τα καΐκια, εκεί έχουν τις φυτείες καφέ. Κοινό σημείο; Το όνομα. Και αυτό, ως γνωστόν, είναι μια εξαιρετική βάση για να ξεκινήσει η διεθνής διπλωματία.

Βεβαίως, οι επίσημες ανακοινώσεις είναι πολύ πιο φιλόδοξες. Μιλούν για τουρισμό, πολιτισμό, εκπαίδευση, οικονομική ανάπτυξη, επενδύσεις και διεθνή συνεργασία. Η Κυβέρνηση του Caldas μάλιστα χαρακτηρίζει την αδελφοποίηση ως ευκαιρία για να δημιουργηθούν «νέα» κανάλια συνεργασίας και ανάπτυξης. (Gobierno de Caldas) Και πολύ σωστά. Το ερώτημα είναι απλώς: Πώς ακριβώς θα μεταφραστεί αυτό σε όφελος για τον δημότη της Σαλαμίνας;

Θα έρθει ο Κολομβιανός τουρίστας στη Σαλαμίνα; Θα εξάγουμε ελιές και θα εισάγουμε καφέ; Θα κάνουμε ανταλλαγή μαθητών; Θα συνεργαστούν οι επιχειρήσεις; Θα έρθουν επενδύσεις; Ή θα έχουμε απλώς άλλη μία φωτογραφία δύο δημάρχων να κρατούν ένα πρωτόκολλο αδελφοποίησης, ενώ από πίσω κάποιος κρατάει τις σημαίες;

Γιατί εδώ βρίσκεται η ουσία. Η αδελφοποίηση δεν είναι επίτευγμα. Είναι εργαλείο. Αν μετά την υπογραφή υπάρξουν κοινά έργα, χρηματοδοτήσεις, τουριστική προβολή, ανταλλαγές νέων, συνεργασία επιχειρήσεων και πραγματικές δράσεις, τότε καλώς έγινε. Αν όμως περιοριστεί σε μια τελετή, μερικές φωτογραφίες, ένα ταξίδι και μια πλακέτα που θα καταλήξει σε κάποια αίθουσα του δημαρχείου, τότε έχουμε απλώς ανακαλύψει έναν πολύ ακριβό τρόπο να πούμε: «Χαίρετε, συνάδελφοι δήμαρχοι. Έχουμε το ίδιο όνομα.»

Kαι βέβαια υπάρχει και μια ακόμη λεπτομέρεια. Η Σαλαμίνα της Κολομβίας δεν είναι τυχαίο μέρος. Είναι δήμος με δική του ιστορία, πολιτισμό, τουρισμό και παραγωγή. Η ίδια η κολομβιανή πλευρά έχει δηλώσει ότι θέλει να αξιοποιήσει την αδελφοποίηση για να προσελκύσει συνεργασίες, επενδύσεις και τουρισμό. (Gobierno de Caldas)

Άρα, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι: «Γιατί αδελφοποιούμαστε;» Αλλά: «Τι ακριβώς θα κάνουμε την επόμενη ημέρα;» Γιατί το να αποκτήσεις έναν «αδελφό» στην Κολομβία είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να αποδείξεις στους κατοίκους ότι ο καινούργιος αυτός αδελφός δεν θα μείνει απλώς… σε μια κορνίζα. Και αν τελικά υπάρξει και λίγο κολομβιανό καφέ στη Σαλαμίνα, δεν θα πούμε όχι. Αρκεί να πληρώνεται από το πρόγραμμα και όχι από τον δημότη.

Hasta la vista, αδελφοποίηση!

Ενεργοί πολίτες “Η Ελιά της Όρσας”