ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ «ΜΠΑΓΑΠΟΝΤΙΔΕΣ»

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Ανθρώπινον ίδιον, κάποιες φορές να μιλάμε περισσότερο από όσο πρέπει, και αν δεν ζυγίσουμε σωστά, αυτά τα οποία λέμε, να βρισκόμαστε και εκτεθειμένοι.

Συμβαίνει σε όλους μας, άλλοτε εκουσίως και άλλοτε ακουσίως, όποιοι και αν είμαστε, σε όποια κοινωνική τάξη και αν ανήκουμε και άσχετα με την πνευματική μας καλλιέργεια.

Είναι δε απαράδεκτον, να μας υποβάλλουν άλλοι και άσχετοι τις απόψεις τους και εμείς πειθήνια να εκτελούμε, όποιες και αν είναι οι προθέσεις τους, οι οποίες το μάλλον ή ήττον είναι πονηρές και αποβλέπουν στο δικό τους συμφέρον.

Συχνά, πολλοί και διάφοροι μας παραμυθιάζουν, θεωρώντας-μας κουτούς, όντα χωρίς γνώσεις και κρίσεις, και μας σερβίρουν πολλά και διάφορα, προκειμένου να μας ξεγελάσουν, για προσωπικούς-τους λόγους και να προσπορίσουν ίδια οφέλη από τις πλάτες μας και την αφέλειά μας.

Σύμμαχός τους, η σχετική αφέλεια, η οποία μας διέπει, και παράπλευρα μία γενικότερη απάθεια, η οποία μας διακατέχει και δεχόμαστε όλα όσα κακόβουλοι και ανειλικρινείς, με τον δικό τους τρόπο, μας παραπλανούν.

Όμως, είναι δυνατόν, να επαναπαυόμαστε μακαρίως και να αποδεχόμαστε τις διαθέσεις των άλλων εις βάρος μας, νοήμονες άνθρωποι εμείς, μεταβαλλόμενοι σε άβουλα όντα, επιρρεπή στις «μπαγαποντιές» των άλλων;

Ωστόσο, μην υποβάλλεστε στην αναζήτηση συγκεκριμένων τέτοιων προσώπων. Αντιληφθείτε πως σε γενικές γραμμές, όλοι -λίγο έως πολύ-, στις πονηριές και την υστεροβουλία, κάπως το ίδιο είμαστε.