του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Ένας Άνθρωπος λιγότερος, και ένας δολοφόνος περισσότερος, δεν είναι κάτι, το οποίο μπορεί να το λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν της η σύγχρονη Ελλάδα.
Έτσι τουλάχιστον φαίνεται, αν λάβει υπ’ όψιν του κάποιος, πως πολλά τέτοια συμβάντα αντιμετωπίζουμε καθημερινώς, χωρίς όμως και να είμαστε σε θέση να διαφυλαχθούμε από αυτά, και επίσης τα ανεχόμαστε, με μία δόση αδιαφορίας, καθώς, υποθέτουμε πως όλα, -και τα φονικά και τα θανατικά-, «μέσα στο πρόγραμμα της ζωής είναι, – όπως λέμε εμείς οι πανέξυπνοι και συναισθηματίες Έλληνες.
Ένα νεαρό παιδί, -μέσα στα τόσα νεαρά που υπάρχουν-, ζούσε τα τελευταία χρόνια κάτω από την απειλή τού θανάτου, -του φονικού, να λέμε καλύτερα-, αλλά σύμφωνα με τα ανωτέρω, ποιός καθόταν να ασχοληθεί με ξένες έγνοιες. Ίσως η Αστυνομία, θα μπορούσαμε να πούμε, γιατί το νεαρό αυτό αγόρι, απειλούσαν να το σκοτώσουν, και επ’ αυτού είναι η μόνιμη αρμόδια, αλλά παρά τις καταγγελίες, δεν προέβαινε σε πράξεις καταστολής, όπως καταθέτουν οι οικείοι τού θύματος.
Μετά, υπήρχε και η Δικαιοσύνη και παρά τις καταγγελίες, όταν ετέθη το θέμα επί τάπητος, αφαίρεσαν από τον επερχόμενο δράστη του φόνου, ακόμη και την ποινή περιορισμού κατ’ οίκον, η οποία και του είχε πρωτοδίκως επιβληθεί.
Ύστερα από τις αντιδράσεις αυτές, ο δράστης, κυκλοφορούσε και απειλούσε και διέπραξε και εφόνευσε, γιατί πίστευε πως για ένα δυστύχημα, -το οποίο είχε συμβεί πριν λίγα χρόνια-, ήταν υπεύθυνος ο μελλοντικά νεκρός, του οποίου κανένα αδίκημα δεν είχε αναγνωρίσει η Δικαιοσύνη.
Οδύνη στο σπίτι και τους οικείους του θύματος, η οποία συγκινησιακά επεκτείνεται σε όσους έχουν ευγενή αισθήματα και ανθρωπιά μέσα τους, αν και στη εποχή μας, ελάχιστοι υπάρχουν ακόμη.
Όνειδος όμως για μία Πολιτεία, η οποία δεν βρίσκεται σε θέση να προστατεύσει τους ίδιους τους πολίτες της.
