ΠΑΝΤΟΥ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΤΩΧEΙΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Στη Ιαπωνία του σήμερα, -διαβάζω-,  οι φυλακές, δέχονται όλο και περισσότερους ηλικιωμένους, άνω των εξήντα πέντε ετών, οι οποίοι καταδικάζονται ως διαπράττοντες μικροκλοπές ή μικροαδικήματα.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία, το 13,5% των κρατουμένων στη χώρα είναι ηλικίας άνω των 65 ετών, ποσοστό που αποτυπώνει μια βαθύτερη κοινωνική κρίση.

Αυτό οφείλεται, στο ότι εκεί οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι υποφέρουν από φτώχια, ένεκα περιορισμένων εισοδημάτων, προκειμένου να ξεφύγουν από την ανέχεια και το άγχος, προσφεύγουν σε ελαφρού είδους παραπτώματα, προκειμένου να κατηγορηθούν, να δικαστούν και να καταδικαστούν σε έκτιση ποινής στις φυλακές.

Τα περισσότερα αδικήματα είναι ήσσονος σημασίας. Μικροκλοπές από καταστήματα κυριαρχούν στις καταδίκες, ιδιαίτερα μεταξύ ηλικιωμένων γυναικών, ενώ και στους άνδρες τα αντίστοιχα ποσοστά παραμένουν υψηλά.

Από αυτούς, οι περισσότεροι, αφ’ ότου αποφυλακιστούν, ξαναδιαπράττουν παρόμοια ελαφρά αδικήματα, προκειμένου να επαναληφθεί η καταδίκη τους και εκ νέου να βρουν αποκούμπι σε ένα κελί φυλακής.

Παράλληλα, πολλοί από αυτούς, καταφεύγουν σε αυτήν την μέθοδο, γιατί απομένουν ολομόναχοι στην ζωή και η μοναξιά τους τρελαίνει.

Η ετήσια δαπάνη ανά κρατούμενο, πρέπει να σημειωθεί πως υπερβαίνει κατά πολύ το ύψος της κατώτατης σύνταξης, γεγονός που απασχολεί την Κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να εξεύρει νέες προδιαγραφές διαβίωσης και επιβίωσής τους.

Δυστυχώς, η γήρανση του πληθυσμού, δεν παρατηρείται μόνο στην Ιαπωνία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς τα μέτρα κατά της φτώχιας, και υπέρ των ηλικιωμένων, τα οποία θεσπίζουν εδώ και πολλά χρόνια οι Κυβερνήσεις, είναι αποκαρδιωτικά.