ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Αποτελεί πλέον σχήμα οξύμωρο, το να ευχόμαστε κάθε τόσο «καλό μήνα», αλλήλοις, όταν γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά, πως ως εκ των πραγμάτων, αυτός δεν θα είναι.

Με την ελπίδα και μόνο ότι όλα θα πάνε καλά στον μήνα που μπαίνει, μάλλον αιθεροβατούμε και ελαφρώς εθελοτυφλούμε, όταν, – κάνουμε, ή όντως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα όσα γίνονται γύρω μας και αμαυρώνουν τις ημέρες μας και τις ψυχές μας.

Μήπως μας ευχαριστούν οι πόλεμοι, οι οποίοι διάσπαρτοι αφανίζουν λαούς και κράτη, μήπως χαιρόμαστε αντιλαμβανόμενοι ότι η οικονομία όλου του κόσμου, κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να τιναχθεί στον αέρα;

Απότοκα, η φτώχεια, οι χαμηλοί μισθοί και συντάξεις, η ακρίβεια και ο πληθωρισμός η ανεργία, η παραβατικότητα.

Η βία βασιλεύει παντού, το έγκλημα, ακόμη και μέσα στις ίδιες τις οικογένειες, επικρατεί, εκεί όπου πρώτα υπήρχαν η αγάπη και η στοργή. Φόβος και τρόμος μέρα και νύχτα στους δρόμους, οι οποίοι φιλοξενούν  παραβατικούς και δολοφόνους.

Η επιστήμη, συχνά παρουσιάζεται αδύναμη να παρέμβει καταλυτικά απέναντι σε παλιά και νέα μικρόβια, τα οποία άκρως επιθετικά απειλούν την ανθρώπινη ζωή.

Εμείς, οι ίδιοι, μολύνουμε καθημερινά την ατμόσφαιρα με πυρηνικά, καυσαέρια, χημικά απόβλητα, και νοθεύουμε με χημικά συντηρητικά τις τροφές μας.

Η λαοί σιγά-σιγά απολύουν την ταυτότητά τους, οι ηθικοί κανόνες παρακάμπτονται, το κλίμα μας εκδικείται.

Αν όλα αυτά και τόσα άλλα κάθεσαι και τα σκάφτεσαι, -οπωσδήποτε όμως τα ζεις-, πώς να μην υπομειδιάς όταν εύχεσαι «καλό μήνα»;