«ΠΙΚΡΟΣ ΚΑΦΕΣ» ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Διάβασα εχθές πως ο καφές σε μία καθώς πρέπει καφετέρια στην Λισσαβώνα, κοστίζει ένα ευρώ και σαράντα λεπτά, ενώ στην Ελλάδα, αν κάτσεις σε καρέκλα να τον απολαύσεις, ο μονός «εσπρέσο» τρία ευρώ και πενήντα λεπτά, ίσως δε και ακριβότερα αν θέλεις να τον απολαύσεις σε πιο «λουξ» κατάσταση.

Στην Αλβανία, πάλι, ο εσπρέσο, -αυτόν που εμείς λέμε διπλό-, μέχρι ξέχειλο το φλιτζάνι και όχι δύο κουταλίτσες του γλυκού, καθήμενος και σε απλά έως πολυτελή «καφέ» ούτε καν αγγίζει το ένα ευρώ.

Βέβαια, στην Ελλάδα, την οποίαν οι πολιτικοί μας, θεωρούν ως ευημερούσα, η ακρίβεια ίσως και να είναι απαραίτητη, καθώς ο πληθωρισμός έφτασε και πάλι στα ύψη, οι συντάξεις μένουν σταθερά χαμηλές, οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για «ζήτω», όπως λένε, η ανεργία καλπάζει, η φτωχοποίηση εξελίσσεται, τα επιδόματα ελεημοσύνης λαμβάνουν θέση ευεργετήματος, η φορολογία εγγίζει τα ύψη, τα είδη πρώτης ανάγκης είναι απλησίαστα και μόνον οι πολιτικοί και οι ιερωμένοι αμείβονται αρκετά ικανοποιητικά, και διαβάζω μάλιστα πως ο μηνιαίος μισθός των τελευταίων, αυξάνεται έως και ενενήντα τοις εκατό.

Μάλιστα, ξεπέρασαν τις πέντε χιλιάδες ευρώ τον μήνα οι αποδοχές των Μητροπολιτών, και πλέον είναι βέβαιον πως όσο και αν αυξηθεί εν Ελλάδι ο καφές, δεν θα τους λείψει.

Έρχεται να το επιβεβαιώσει και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο ναι μεν απαλλάσσει, μετά έξη χρόνια την χώρα μας από οικονομική επιτήρηση, πλην όμως την εγκαλεί να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές της ως προς την ακριβή στέγη, το ακριβό ρεύμα, την πρωτοβάθμια περίθαλψη, την χαμηλή παραγωγικότητα…

Αν αυτά και άλλα πολλά, τα οποία αντιμετωπίζουμε σε όλους τους τομείς της οικονομίας και της πάταξης της φτώχιας, δεν τακτοποιηθούν,όλο και πικρότερο θα πίνουμε τον καφέ μας στην χώρα μας και παρηγοριά δεν θα βρίσκουμε.