Σαλαμίνα: Η μυρωδιά που όλοι ψάχνουν και τα προβλήματα που κανείς δεν θέλει να δει

Τις τελευταίες ημέρες η συζήτηση στη Σαλαμίνα περιστρέφεται γύρω από μια έντονη οσμή. Άλλοι μιλούν για προπάνιο, άλλοι για υδρόθειο, άλλοι αναζητούν πιθανές αιτίες και υπεύθυνους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γεμίσει ερωτήματα, ανησυχίες και θεωρίες.

Όμως, όσο όλοι κοιτάζουν προς την κατεύθυνση της μυρωδιάς, ελάχιστοι φαίνεται να ασχολούνται με ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα. Το δεξαμενόπλοιο Sounion, το οποίο έγινε παγκόσμια είδηση όταν δέχθηκε επίθεση από τους Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, κατέληξε στην Ελλάδα μετά από μια πολύμηνη επιχείρηση διάσωσης και απομάκρυνσης του φορτίου του.

Ένα πλοίο που βρέθηκε στο επίκεντρο διεθνούς ανησυχίας για τις πιθανές περιβαλλοντικές συνέπειες μιας καταστροφής. Κι όμως, για την παρουσία του στην ευρύτερη περιοχή, για την κατάστασή του, για το μέλλον του και για τις διαδικασίες που ακολουθούνται, η δημόσια συζήτηση παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη.

Δεν θα έπρεπε άραγε να υπάρχει πλήρης ενημέρωση των πολιτών; Δεν θα έπρεπε οι αρμόδιοι φορείς να παρουσιάζουν δημόσια στοιχεία, ελέγχους και μελέτες; Δεν θα έπρεπε η τοπική αυτοδιοίκηση να απαιτεί διαφάνεια για κάθε δραστηριότητα που ενδέχεται να επηρεάζει το θαλάσσιο και φυσικό περιβάλλον της περιοχής;

Αντί γι’ αυτό, η Σαλαμίνα μοιάζει να παρακολουθεί τα γεγονότα από απόσταση. Η δημοτική αρχή εμφανίζεται απούσα από κάθε σοβαρή περιβαλλοντική συζήτηση. Αντί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης και της ενημέρωσης, περιορίζεται σε έναν παθητικό ρόλο θεατή. Σαν να μην αφορά το νησί ό,τι συμβαίνει γύρω του. Σαν να μην κινδυνεύει τίποτα. Σαν να μην χρειάζεται κανείς να δώσει εξηγήσεις. Αλλά η ευθύνη δεν σταματά στη διοίκηση. Υπάρχει και η ευθύνη της κοινωνίας. Γιατί μια κοινωνία που δεν απαιτεί ενημέρωση, δεν πρόκειται ποτέ να την λάβει. Μια κοινωνία που δεν διεκδικεί, θα συνηθίσει να ζει με την αδιαφορία. Μια κοινωνία που αρκείται σε συζητήσεις καφενείου και αναρτήσεις λίγων ημερών, δεν μπορεί να περιμένει σοβαρή αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Στη Σαλαμίνα υπάρχουν σύλλογοι, φορείς, παρατάξεις, ενεργοί πολίτες και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Υπάρχει γνώση. Υπάρχει εμπειρία. Υπάρχει αγωνία. Αυτό που λείπει είναι η συλλογική απαίτηση για λογοδοσία.

Η μυρωδιά που σήμερα απασχολεί τους πάντες κάποια στιγμή θα φύγει. Το ερώτημα είναι αν θα φύγει και η αδιαφορία. Γιατί τα πραγματικά προβλήματα δεν είναι πάντα αυτά που μυρίζουν. Κάποιες φορές είναι αυτά που συνηθίσαμε να αγνοούμε. Και η μεγαλύτερη περιβαλλοντική απειλή για έναν τόπο δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν γύρω του. Είναι η σιωπή των αρχών και η αδιαφορία των πολιτών όταν αυτά συμβαίνουν.

Ενεργοί πολίτες “Η Ελιά της Ορσας”