Από το «Απαιτώντας και όχι επαιτώντας»στο σήμερα

Ενεργοί Πολίτες Η ελιά της Όρσας

Υπήρξε μια περίοδος, στα χρόνια πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2019, όπου ακούγαμε συχνά τη φράση «απαιτώντας και όχι επαιτώντας». Ήταν ένα σύνθημα που εξέφραζε μια φιλοσοφία διοίκησης βασισμένη στη δυναμική διεκδίκηση, στην αποφασιστικότητα και στην υπόσχεση ότι ο τόπος θα αποκτούσε ισχυρή φωνή απέναντι στην κεντρική διοίκηση και σε κάθε φορέα που όφειλε να στηρίξει την τοπική κοινωνία.

Η φράση αυτή δημιούργησε προσδοκίες. Οι πολίτες περίμεναν ότι η νέα διοίκηση θα έφερνε αποτελέσματα, θα προχωρούσε έργα, θα έλυνε χρόνια προβλήματα και θα έβαζε τα συμφέροντα του συνόλου πάνω από κάθε άλλη προτεραιότητα. Η διεκδίκηση, άλλωστε, δεν έχει αξία ως σύνθημα· αποκτά νόημα μόνο όταν μετατρέπεται σε απτό όφελος για την κοινωνία.

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, είναι λογικό να γίνεται ένας απολογισμός. Και το βασικό ερώτημα παραμένει: ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της λογικής του «απαιτώντας και όχι επαιτώντας»;
Για πολλούς δημότες, η εικόνα δεν ανταποκρίνεται στις αρχικές προσδοκίες. Τα προβλήματα που απασχολούσαν την τοπική κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν, σημαντικές παρεμβάσεις είτε καθυστέρησαν είτε δεν υλοποιήθηκαν και η καθημερινότητα των πολιτών δεν βελτιώθηκε στον βαθμό που είχε υποσχεθεί η δημοτική αρχή. Οι μεγάλες διεκδικήσεις που παρουσιάζονταν ως βεβαιότητες δεν φαίνεται να μετουσιώθηκαν σε αντίστοιχα μεγάλα αποτελέσματα.

Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό είναι η αίσθηση ότι, ενώ η συλλογική πρόοδος δεν ήρθε, ορισμένοι κατάφεραν να εξασφαλίσουν τη δική τους μικρή ευημερία. Όχι απαραίτητα παράνομα ή αθέμιτα, αλλά μέσα από ένα σύστημα όπου οι προσωπικές σχέσεις, οι εξυπηρετήσεις και οι επιμέρους διευθετήσεις έμοιαζαν να έχουν μεγαλύτερη σημασία από το συνολικό συμφέρον της κοινωνίας.

Η τοπική αυτοδιοίκηση, όμως, δεν κρίνεται από τις προσωπικές επιτυχίες λίγων. Κρίνεται από το αν βελτιώνει τη ζωή των πολλών. Κρίνεται από τα έργα που αφήνει πίσω της, από την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει, από τη διαφάνεια με την οποία λειτουργεί και από την ικανότητά της να δημιουργεί προοπτική για όλους τους πολίτες.

Οι δημότες έχουν δικαίωμα να συγκρίνουν τις υποσχέσεις με την πραγματικότητα. Να θυμούνται τα συνθήματα που ακούστηκαν και να εξετάζουν αν αυτά επιβεβαιώθηκαν στην πράξη. Διότι η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται με ωραίες φράσεις, αλλά με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Και όταν η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα μεγαλώνει, τότε η απογοήτευση γίνεται αναπόφευκτη. Γιατί οι κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη από συνθήματα. Έχουν ανάγκη από διοικήσεις που να διεκδικούν πραγματικά, να πετυχαίνουν ουσιαστικά και να εργάζονται για τη συλλογική ευημερία και όχι για τις προσωπικές μικροευημερίες.