ΚΗΠΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ Η ΕΛΛΑΔΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Ανθίζουν οι κήποι της πολιτικής και όλο και νέα άνθη εμφανίζονται στις βραγιές της. Άνθη παντός είδους, εύοσμα και μη, δροσερά και αποξηραμένα, άχρωμα και πολύχρωμα.

Πόσα θα αναφανούν καλλιεργημένα ή ακαλλιέργητα μέχρι τέλους, δεν μπορεί να υπολογισθεί, καθώς κάθε σεβόμενος την ιδιότητα του πολιτικού, -βετεράνος ή νεόκοπος-, ένα μόνο σκοπό έχει στη ζωή του και γι’ αυτόν παλεύει με νύχια και με δόντια: να ιδρύσει ένα πολιτικό κόμμα, με απώτερο σκοπό και πόθο, «πότε θα κάνει ξαστεριά», να κατακτήσει και την θέση διακυβέρνησης της χώρας.

Πολύ πριν διαφανεί ότι τελικά οι επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές, -αν κάτι δεν αλλάξει-, θα διεξαχθούν το 2027, όσοι διακατέχονταν από την αδήριτο ανάγκη και φιλοδοξία να κατέβουν στον πολιτικό στίβο, ιδρύοντες κόμματα, το έκαναν εσπευσμένως, ώστε να έχουν και το χρόνο να επιλέξουν, να κρίνουν, ακόμη και να αποβάλλουν όσους λάθος επέλεξαν για συμπορευτές τους και πάλι από την αρχή.

Άγνωσται αι βουλαί των εν γενέσει πολιτικών κομμάτων, -όσων μέχρι στιγμής έχουν καταρτιστεί  και όσων πρόκειται να καταρτισθούν, -γιατί βλέπετε υπάρχει μεγάλη κινητοποίηση-, γνωσταί δε εκείναι των παλαιοτέρων, αφού τα έχουμε ήδη ζήσει και ήδη κρίνει.

Επειδή δε, η καλή λειτουργία τους και η βαθμολογία τους εκ μέρους του λαού, πάντα κρινόταν και κρίνεται εκ των αποτελεσμάτων, και επειδή από την μία δεν γνωρίζουμε τα νέα, ξέρουμε δε εκ μακράς πείρας τα παλαιά, είμαι βέβαιος πως, -εμείς, οι παλαιότεροι και κρίναντες παλαιότεροι ψηφοφόροι-, θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα πολύ πριν αναδείξουμε κόμματα και ηγέτες,

Τα πολλά εξαμαρτείν, ουκ ανθρώπων σοφών και εμπείρων. Τόσον από αυτούς που διεκδικούν την ψήφο μας, όσο και εξ’ ημών, οι οποίοι, ενίοτε, και αφελώς ψηφίζουμε.