Η ΕΛΛΑΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Οι της «τρίτης» ηλικίας, -οι κοινώς «γέροι»-, στην Αρχαία ημών Ελλάδα, έχαιραν ιδιαίτερης αγάπης και φροντίδας. Αν κάποιος θέλει ευδοκήσει και διαβάσει περί του τοιούτου, θα εκπλαγεί, αλλά και γιατί να το κάνει.

Σύμφωνα με τα δεδομένα τής σύγχρονης εποχής μας, τα γηρατειά είναι αμελητέα ύλη για τους νεοέλληνες, οι οποίοι και δεν το βρίσκουν και τόσο «σικ» να ασχολούνται με ηλικιωμένα και ανήμπορα άτομα, έστω ακόμη και αν είναι στενοί συγγενείς τους.

Διάβαζα εχθές πως σε κάποια πόλη της χώρας μας, μία υπέργηρη γυναίκα, πάσχουσα από άνοια, «πετάχτηκε» έξω από οίκο ευγηρίας, ο οποίος την φιλοξενούσε, ένεκα οικονομικής οφειλής ορισμένων μηνών. Διότι οι οίκοι ευγηρίας, έχουν τα έξοδά τους και αυτοί, και είναι φυσικόν να απαιτούν πληρωμή προς απάλειψή τους.

Την μετέφεραν σε νοσοκομείο, την άφησαν εκεί,  οι γιατροί την εξέτασαν, την έκριναν υγιεστάτη και την επέστρεψαν οίκαδε, μόνο που εκεί δεν την δέχτηκαν πίσω ένεκα του χρέους και την επέστρεψαν στο νοσοκομείο.

Αλλά ούτε και το νοσοκομείο μπορεί να την φιλοξενεί εσαεί. Αλλοίμονο, αν τα νοσοκομεία φιλοξενούσαν κάθε φτωχό, με ή χωρίς άνοια.

Σε κάτι παρόμοιες επιπτώσεις, οι αρχαίοι μας πρόγονοι, είχαν προβλέψει την κρατική αρωγή και κανένας φτωχός, άρρωστος και μόνος δεν γινότανε «μπαλάκι», αλλά τον περιέθαλπε το κράτος, αναγνωρίζοντας, ότι ήταν Άνθρωπος, ο οποίος είχε φέρει στη ζωή και άλλους Ανθρώπους, είχε δουλέψει, είχε ποικιλοτρόπως προσφέρει και όφειλαν να τον προστατεύσουν, καθώς θα το χρειάζονταν κάποια ημέρα και οι νεότεροί αυτού, καθ’ ότι σε όλους μπορεί να συμβεί ένα τέτοιο ατυχές γεγονός.

Στη σημερινή εποχή και στη χώρα μας, κάποιος κάπου κάποτε είχε μιλήσει για «υπερήφανα γηρατειά», αλλά μάλλον εν τη ρύμη του λόγου.