ΕΝΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Πάνε πολλά χρόνια τώρα, όπου η κατάσταση βαίνει όλο και περισσότερο ανεξέλεγκτη, απειλητική έως βαθμού κακουργήματος και επιχαίρουσα, καθώς κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να την σταματήσει και ούτε καν να την τιθασεύσει στο ελάχιστον.

Αναφέρονται δε, οι σκέψεις μου αυτές, στις θερινές πυρκαγιές, οι οποίες μεταβάλλουν σε κρανίων τόπους εκατομμύρια εκτάρια πράσινης γης, σε όλον τον πλανήτη. και την στιγμή μάλιστα κατά την οποίαν οι περιβαλλοντολόγοι απανταχού του κόσμου, προσπαθούν να πείσουν πως το «πράσινο» είναι πνεύμονας ζωής, -αλλά ως εκεί, καμία κίνηση πάρα πέρα, καμία επίσημη διαμαρτυρία, καμία πρόταση για να σταματήσει το κακό.

Καίγεται, και αυτήν την χρονιά το σύμπαν των δασών επάνω σε ετούτην την δύσμοιρη Γη και κάποιοι από εμάς, ως θαυμαστές του Νέρωνος αποθαυμάζουμε τις φλόγες γράφοντας ποίηση, ή κλαίμε γοερώς συνθέτοντας καταθλιπτικές μπαλάντες.

Κατακάηκε και εφέτος η Ευρώπη, κατακάηκε η Ελλάδα, κατακάηκε ο κόσμος όλος και κανείς δεν χαρακτηρίζεται ως ένοχος και ύστερα από σειράν πυρπολισμών πράσινης Γης, ουδείς ενδιαφέρεται να λάβει μέτρα για την μη επανάληψη του φαινομένου και κόψιμο όλων των κεφαλών αυτής της Λερναίας Ύδρας με τις πύρινες γλώσσες στα στόματά της.

Οι υπεύθυνοι πάσης καταστροφής ή ανοχής της, εφησυχάζουν παραπέμποντας την κόλαση αυτήν, στην κλιματική αλλαγή, και αφού αυτή δεν μπορεί να καταπολεμηθεί, ας είναι, να υπάρχει…