Η μαρίνα της Σαλαμίνας: Μαρίνα ή… πάρκινγκ στη θάλασσα;

Αύγουστος. Ο μήνας που οι τουριστικές μαρίνες σε όλη την Ελλάδα γεμίζουν από ιστιοπλοϊκά, θαλαμηγούς και επισκέπτες.

Ο μήνας που οι τοπικές επιχειρήσεις δουλεύουν στο φουλ και ο θαλάσσιος τουρισμός αποδίδει καρπούς.

Και μετά υπάρχει η μαρίνα της Σαλαμίνας.

Μια μαρίνα που, βλέποντάς την, αναρωτιέσαι αν πρόκειται για τουριστική υποδομή ή για έναν μεγάλο χώρο στάθμευσης σκαφών. Μια εικόνα που μόνο καλοκαιρινή δεν θυμίζει και σίγουρα δεν παραπέμπει σε έναν προορισμό που φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει στον θαλάσσιο τουρισμό.

Αν ο Αύγουστος –η κορύφωση της τουριστικής περιόδου– βρίσκει μια μαρίνα χωρίς την αναμενόμενη κίνηση, τότε κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Δεν αρκούν οι εξαγγελίες, οι φωτογραφίες και οι πανηγυρικές δηλώσεις. Οι υποδομές κρίνονται από την εικόνα και το αποτέλεσμα. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Μια επιτυχημένη μαρίνα προσελκύει επισκέπτες. Φέρνει σκάφη, τουρίστες, έσοδα και ανάπτυξη. Δημιουργεί δουλειές και δίνει ζωή στην τοπική αγορά. Αντίθετα, όταν η εικόνα παραπέμπει περισσότερο σε μόνιμη στάθμευση παρά σε τουριστική δραστηριότητα, τότε εύλογα γεννιέται το ερώτημα: Μήπως τελικά δεν πρόκειται για μαρίνα τουριστικής εκμετάλλευσης, αλλά για ένα… πάρκινγκ σκαφών μέσα στη θάλασσα;

Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει με στοιχεία και αποτελέσματα. Πόσα τουριστικά σκάφη φιλοξενήθηκαν φέτος; Ποια είναι η πληρότητα των θέσεων ελλιμενισμού κατά την υψηλή περίοδο; Ποιο είναι το οικονομικό αποτύπωμα για τη Σαλαμίνα; Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζονται μια μαρίνα που να λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης και όχι μια εγκατάσταση που δίνει την εντύπωση ότι απλώς… φυλάει σκάφη.

Γιατί μια μαρίνα που τον Αύγουστο δεν αποπνέει τουρισμό, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Και αυτό δεν είναι θέμα αντιπολίτευσης ή συμπολίτευσης. Είναι θέμα εικόνας, ουσίας και σεβασμού στις δυνατότητες ενός νησιού που αξίζει πολύ περισσότερα.

σεβάχ ο θαλασσινός