Το ταξίδι

Καπετάνιε μου διαφέντευες θάλασσες,
στο βλέμμα σου αναπαύονταν φουρτούνες και μπουνάτσες.
Κι εσύ ταξιδευτής να στοχάζεσαι του πελάγους τις ατασθαλίες.
Για που το βαλες Καπετάνιε μου;
Για άλλα πέλαγα αιώνια, καθάρια σαν τη ψυχή σου.
Για άλλα μεγάλα και δυσθεώρητα.
Πήρες το μεγαλείο σου πέρα από της γης τα χοϊκά τερτίπια.
Άδραξες του ουρανού τα πέρατα.
Τι κι αν σίγησε η φωνή σου στα αυτιά μου, τώρα την ακούει του Θεού το αυτί.
Πήρες τη θάλασσα σου μαζί σου κι αν ο πόνος που φέρνει τούτος ο αποχαιρετισμός ειν’ ασήκωτος εσύ βαδίζεις σε άλλα βασίλεια, ουράνια.
Όλα τα πελάγη αντικρίζεις στης ψυχής σου το φτερούγισμα κι εγώ μικρή κουκίδα στο χάρτη της γης να προσμένω ένα σου σημάδι.
Φτωχός διαβάτης της γης, δέσμιος στις αισθήσεις,
αναζητώ τα απτά.
Τώρα γιγαντώθηκες, έγινες ολάκερος ένα ταξίδι.
Στου Παραδείσου τα μετερίζια η κατοικία σου…
Καπετάνιε μου τώρα που γίνηκε αιώνιο το ταξίδι σου,
να μου γνέφεις κι εγώ θα σε θωρώ με της καρδιάς τα μάτια, εκεί απ’ τη σκάλα του Θεού π’ αγναντεύεις…
Να μου γνέφεις να ξημερώνει η ελπίδα.
Να μου γνέφεις να ξαναγυρνά του ήλιου ή αχτίδα.

Marina Tsik