ΟΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Χρόνια και χρόνια, τώρα, ακούω για τους υπερβολικούς μισθούς, τους οποίους λαμβάνουν τα «γκόλντεν μπόϋς» (αν δεν ξέρετε καλά ελληνικά, ανοίξτε ένα λεξικό να δείτε τί θα πει ο ορισμός-χαρακτηρισμός), και στην κυριολεξία φρικιώ.

Φρικιώ δε, αντιπαρατάσσοντας στην απέναντι πλευρά τα τριακόσια ευρώ, τα οποία λαμβάνει ένας άπορος συμπολίτης μου, ελεημοσύνη από την Πολιτεία, ή τα τετρακόσια ενός συνταξιούχου, και όσων άλλων μισθοδοτούνται από τους πόρους του κράτους και ψωμολυσσάνε και ας δούλεψαν, και ας κατέβαλαν τις κρατήσεις τους για να έχουν να ζουν στα γεράματά τους, να περιθάλπονται υγειονομικά και να μην ζητιανεύουν, ή κοιμούνται στους δρόμους.

Λένε, πως οι βουλευτές, πέραν των διαφόρων εξόδων τους, -τα οποία καλύπτει το κράτος, μοιράζοντας τα έσοδά του από τις δικές μας φορολογίες-, τους παρέχεται και ένας μηνιαίος μισθός 7. 000 ευρώ, και πάλι λίγα τους πέφτουν και δυσκολεύονται να ζήσουν, όπως πρόσφατα δήλωσε ένας εξ’ αυτών.

Στις 30.000 ευρώ τον μήνα φτάνει ο ιθύνων της ΔΕΗ, την οποία εμείς πληρώνουμε με αστρονομικά ποσά, παρά τις γεννήτριες που θα μας «έριχναν» τις τιμές και τα πολύχρωμα τιμολόγια.

Να βάλουμε και τους υπουργικούς μισθούς, και των ιθυνόντων άλλων κρατικών επιχειρήσεων, και … και … και…;

Η να αντιπαραθέσουμε τα μηδαμινά ποσά, με τα οποία αμείβονται ή συνταξιοδοτούνται εκατομμύρια έλληνες πολίτες, οι οποίοι σκληρά δουλεύουν για να στέκεται στα πόδια του αυτό το κράτος, το οποίο τους ανταμείβει πενιχρότατα με λίγα κατοστάρικα τον μήνα, και από αυτά απαιτεί και διάφορους τσουχτερούς φόρους;

Πριν λίγο καιρό, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας, είχε δηλώσει πως ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει με 400 ευρώ τον μήνα.

Τώρα πάλι, και εν όψει των επικειμένων κοινοβουλευτικών εκλογών, τις οποίες θέλει πάση θυσία να κερδίσει, αναμένει την 2^α Σεπτεμβρίου, για να εξαπολύσει από την Έκθεση Θεσσαλονίκης τις οικονομικές παραχωρήσεις, τις οποίες εγκάρδια θα προσφέρει στις ευνοούμενες οικοονομικές τάξεις, και τα λαλίστατα παπαγαλάκια το αναμεταδίδουν ανά πάσαν ευκαιρίαν, αποσιωπούντες για μία ακόμη φορά την τάξη των φτωχών, σταματώντας όπως πάντα στην μεσαία τάξη, δηλαδή αυτών, οι οποίοι είναι ευτυχείς και τα καταφέρνουν να περνούν με άνεση τον μήνα τους, και χειροκροτούν με επτακόσια ευρώ τον μήνα.