Το «σύνδρομο της γλάστρας»

Ενεργοί Πολίτες Η ελιά της Όρσας

Υπάρχει άραγε το «σύνδρομο της γλάστρας» στην τοπική αυτοδιοίκηση;

Άνθρωποι που επιλέγουν να γίνουν αιρετοί, να καταλάβουν μια θέση και να εκτεθούν καθημερινά στην κρίση των πολιτών.

Για λίγα ευρώ αντιμισθίας, αναλαμβάνουν ευθύνες, υποχρεώσεις και αποφάσεις που πολλές φορές δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τους πάντες.

Και μαζί με όλα αυτά, έρχεται και η κριτική.

Άλλοτε δικαιολογημένη, άλλοτε υπερβολική και κάποιες φορές φτάνει μέχρι την προσωπική προσβολή και την ύβρη.

Κι όμως, κάποιοι επιμένουν να κατεβαίνουν στις εκλογές.

Γιατί; Είναι η ανάγκη προσφοράς; Η φιλοδοξία; Η αναγνώριση;

Ή μήπως απλώς η ανάγκη να «κάθονται στην καρέκλα», ακόμη κι όταν γνωρίζουν ότι θα τους κρίνουν αυστηρά;

Ίσως τελικά το πραγματικό «σύνδρομο της γλάστρας» να μην αφορά μόνο εκείνους που θέλουν να είναι μέσα στη διοίκηση.

Αφορά και εμάς, τους πολίτες, όταν απαιτούμε από τους άλλους να αναλάβουν ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα τους αντιμετωπίζουμε με απαξίωση και ύβρεις.

Η δημοκρατία χρειάζεται κριτική. Χρειάζεται όμως και ανθρώπους πρόθυμους να μπουν μπροστά και να υπηρετήσουν τα κοινά.

Και πριν βιαστούμε να ρωτήσουμε «τι κάνει ο αιρετός για εμάς;», ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε: Εμείς θα αντέχαμε να βρισκόμαστε στη θέση του, να μας κρίνουν καθημερινά και να ακούμε ακόμη και τις χειρότερες κουβέντες, για μια μικρή αντιμισθία;

Γιατί εύκολο είναι να κρίνεις από την κερκίδα.

Δύσκολο είναι να μπεις στο γήπεδο.