Το “δεκανίκι” της διοίκησης

Γράφει η Υβόνη Αραβανή
Δημοτική Σύμβουλος

Η πολιτική αξιοπιστία κρίνεται στις λεπτομέρειες και, κυρίως, στη συνέπεια των λόγων και των πράξεων. Στην τοπική αυτοδιοίκηση, η ύπαρξη μιας ισχυρής και συγκροτημένης αντιπολίτευσης δεν είναι πολυτέλεια αλλά είναι ο μοναδικός θεσμικός μηχανισμός που προστατεύει τα συμφέροντα των δημοτών από τις αυθαιρεσίες της εκάστοτε εξουσίας.

Όταν όμως οι ρόλοι αλλοιώνονται και η κριτική αντικαθίσταται από μια βολική συμπόρευση, το πλήγμα για την τοπική δημοκρατία είναι βαθύ. Το τελευταίο διάστημα, γινόμαστε μάρτυρες μιας τέτοιας ιδιότυπης μεταμόρφωσης, όπου η γραμμή μεταξύ διοίκησης και ορισμένων «αντιπολιτευόμενων» φωνών έχει γίνει απελπιστικά δυσδιάκριτη.

Απέναντι σε μια δημοτική αρχή που παραπαίει, το διακύβευμα για τον τόπο είναι πολύ μεγάλο για να αναλώνεται σε προσωπικές στρατηγικές. Όλες οι αντιπολιτευόμενες φωνές του δημοτικού συμβουλίου οφείλουν, πέρα και πάνω από παραταξιακές περιχαρακώσεις, να κινούνται προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση. Αυτή του αυστηρού ελέγχου, της ανάδειξης της αλήθειας και της προστασίας των συμφερόντων του νησιού.

Η πολυφωνία είναι υγεία, αλλά η κατεύθυνση πρέπει να είναι κοινή και αδιαπραγμάτευτη. Όταν η κοινωνία ζητά απαντήσεις, η αντιπολίτευση πρέπει να λειτουργεί ως ένα αρραγές μέτωπο ευθύνης. Δυστυχώς, κάποιοι επιλέγουν να σπάσουν αυτό το μέτωπο. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η στάση ορισμένων δημοτικών συμβούλων, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της ανεξαρτητοποίησης.

Στην προσπάθειά τους να πλήξουν, για λόγους που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν, τον συνδυασμό με τον οποίο εκλέχθηκαν και τους έφερε στα έδρανα, διολισθαίνουν σε μια οξύμωρη πολιτική συμπεριφορά. Στρέφοντας τα βέλη τους αποκλειστικά προς την παράταξη που τους ανέδειξε, καταλήγουν μοιραία να συμπλέουν πλήρως με τη δημοτική αρχή ή με τη σιωπή τους να της παρέχουν πολύτιμη κάλυψη. Έτσι, ο τίτλος του «ανεξάρτητου» μετατρέπεται γρήγορα σε μια βολική γέφυρα στήριξης των διοικητικών επιλογών, αποδυναμώνοντας την κοινή προσπάθεια που οφείλει να καταβάλλει συνολικά η μειοψηφία.

Η πιο εκκωφαντική απόδειξη αυτής της πολιτικής αφωνίας καταγράφηκε πρόσφατα, με αφορμή μια πρωτοφανή και άκρως κυνική δήλωση του αντιδημάρχου οικονομικών, ότι «οι δημότες πληρώνουν τα πρόστιμα».

Παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι η διοίκηση όσα λάθη και να κάνει, το μάρμαρο και το οικονομικό κόστος θα το καταβάλλουν οι ίδιοι οι πολίτες από την τσέπη τους.

Σε οποιοδήποτε υγιές πολιτικό τοπίο , μια τέτοια δήλωση θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων από όλες τις πτέρυγες της αντιπολίτευσης, που θα όφειλαν να ενώσουν τις φωνές τους ενάντια σε αυτή την αδικία.

Κι όμως, οι συγκεκριμένοι σύμβουλοι επέλεξαν τη σιωπή. Ανέχτηκαν την προκλητική παραδοχή ότι οι φορολογούμενοι θα πληρώνουν τις αστοχίες της δημοτικής αρχής, αποδεικνύοντας ότι προτιμούν να γίνονται «ασπίδα» της εξουσίας παρά μέρος του κοινού αντιπολιτευτικού μετώπου.

Αυτή η συμπεριφορά αποτελεί ξεκάθαρη νόθευση της λαϊκής ετυμηγορίας. Οι πολίτες που τους τίμησαν με την ψήφο τους, το έκαναν για να εκπροσωπήσουν μια διαφορετική πρόταση για τον τόπο και να βάλουν φρένο στην αλαζονεία της εξουσίας. Δεν τους ψήφισαν για να κάνουν τα στραβά μάτια όταν ομολογείται τόσο απροκάλυπτα η οικονομική επιβάρυνση των δημοτών, ούτε για να διασπούν τη δυναμική που απαιτείται για να αλλάξουν τα πράγματα στο νησί.

Σε τελική ανάλυση, απέναντι στα οξυμένα και συσσωρευμένα προβλήματα του τόπου μας, αλλά και την εμφανή αλαζονεία μιας δημοτικής αρχής που κλείνει τα μάτια στις δικές της ευθύνες, η επανένωση της αντιπολιτευτικής φωνής αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη.

Είναι η ώρα να παραμεριστούν οι προσωπικές σκοπιμότητες και οι εσωτερικές τριβές.
Οι δυνάμεις της μειοψηφίας οφείλουν να συγκροτήσουν ένα συμπαγές, αρραγές και κοινό μέτωπο ελέγχου. Μόνο με μια ενιαία, δυναμική κατεύθυνση μπορεί να μπει ένα οριστικό φρένο στην κατηφόρα και να προστατευτεί αποτελεσματικά το μέλλον του νησιού.