Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Η σύγχρονη τεχνολογία, η οποία εμπεριέχεται στο πρόγραμμα εξέλιξης των μέσων συμπεριφοράς της εξέλιξης αυτού του κόσμου, ιδιαίτερα επιδρά σε παιδιά και εφήβους, οι οποίοι σαν στυπόχαρτο απορροφούν καθετί, το οποίο τους παρουσιάζεται, τους εντυπωσιάζει και τους απορροφά, το οικειοποιούνται και περνούν στην πρακτική του.

Έντονο προβληματισμό προκαλούν τα ευρήματα νέας έρευνας για τη σχέση παιδιών και εφήβων με την ψηφιακή ενημέρωση και τα social media, τα οποία αποκαλύπτουν μια καθημερινότητα βαθιά εξαρτημένη από την οθόνη και τις πλατφόρμες.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 89,2% των νέων χρησιμοποιεί καθημερινά τα κοινωνικά δίκτυα, ενώ για το 76,1% αποτελούν πλέον την κύρια πηγή ενημέρωσης. Την ίδια στιγμή, τρεις στους τέσσερις νέους εμφανίζουν συμπεριφορές «doomscrolling», δηλαδή ασταμάτητη κατανάλωση αρνητικών ειδήσεων, ακόμη και όταν αυτές, τους προκαλούν άγχος ή δυσφορία.

Η διαμορφούμενη γενική εικόνα, καταγράφει ένα ζοφερό ψηφιακό περιβάλλον, το οποίο δεν λειτουργεί απλώς ως μέσο ενημέρωσης, αλλά ως μηχανισμός συνεχούς έκθεσης σε περιεχόμενο υψηλής συναισθηματικής φόρτισης. Πάνω από τους μισούς νέους δηλώνουν ότι αυτή η συνήθεια επηρεάζει τον ύπνο, τη διάθεση και τη συγκέντρωσή τους, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό αναγνωρίζει ότι χάνει την αίσθηση του χρόνου κατά την περιήγηση.

Οι κατά χώρες Κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί όπως η UNICEF υλοποιούν προγράμματα για την ψυχική υγεία των παιδιών και την υποστήριξη των οικογενειών, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται δράσεις πρόληψης και ενημέρωσης μέσα στα σχολεία, οι οποίες απιοτελούν, ωστόσο, μόνον σχέδια επί χάρτου, καθώς η υλοποίησή τους ακόμη και όταν λειτουργεί, παραμένει άψυχη και καθώς το «κακό» δεν πατάσσεται, αλλά προσπαθούν να το επουλώσουν, με αποτέλεσμα μόν να αποκρύπτεται και να λειτουρεγεί, πλέον, υπογείως.

Παρά τα παράλληλα προγράμματα τα οποία έχουν αναπτυχθεί για την αντιμετώπιση του αυτοτραυματισμού σε νέους ηλικίας 17–24 ετών, καθώς και προγράμματα γονεϊκής υποστήριξης, με στόχο την καλύτερη διαχείριση της ψηφιακής καθημερινότητας των παιδιών, τα αποτελέσματα, δεν τείνουν να είναι ούτε καν ικανοποιητικά.

Η εκπαίδευση, επιτήρηση και διαμόρφωση παιδιών και εφήβων μέσα στην οικογένεια, αποβαίνει συνεχώς, όλο και περισσότερο αδύναμη έως και ανύπαρκτη, ενώ  και στο σχολείο, οι τυχόν παραινέσεις αποσβαίονται από την αλληλεπίδραση των συμμαθητών.

Μπροστά στην κακώς εννοούμενη εξέλιξη της Ανθρωπότητας με προοπτικές αποσκίρτησης των «κανόνων» και πλήρους απελευθέρωσης των ηθών, οι σημερινοί νέοι, ίσως οικοδομήσουν αύριο, έναν δικό τους νέο κόσμο απόγνωσης και ολέθρου.