Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Πιστεύω, -και δεν ξέρω φυσικά αν συμφωνείτε-, πως επιβιώνουμε σήμερα στους κόλπους ενός κόσμου, ο οποίος έχει χάσει κάθε ουσία ύπαρξης, και επιδίδεται στην διαμόρφωση ενός νέου status quoμία πολυσχιδούς νέας κοινωνίας, την οποίαν θα χαρακτηρίζει και θα διέπει μία αυτοκαταστροφική τάση, τόσο για την ίδια, όσο και για τα άτομα, τα οποία την αποτελούμε.

Όλα όσα συμβαίνουν γύρω και μέσα μας, προσομοιάζουν σε μία νέου είδους κανιβαλική κοινωνία, στην οποίαν ο καθένας πολίτης πιστεύει και πράττει όπως εκείνος θέλει, όπως τον συμφέρει και καθαρά αδιαφορώντας για κάθε είδους ηθικούς κανόνες, προάγοντας τον ατομισμό, το συμφέρον και το μίσος προς τους συνανθρώπους τους.

Παντού, λες και είναι ένας νέος τρόπος ζωής, ο οποίος έχει ήδη διδαχθεί και χαράσσει πλέον τον δρόμο του, ο ατομικισμός, η διάλυση της οικογένειας, η έκκληση των ηθών, η αναλγησία, η απώλεια του σεβασμού, η εγκληματικότητα, η κατάργηση των νόμων, η αυτοδικία, η διάλυση της οικογένειας, η ατιμωρησία σε γενικές γραμμές των ενόχων σε κάθε επίπεδο αδικίας κατά των άλλων.

Βιώνουμε πλέον σε έναν κόσμο χωρίς πίστη σε ιδανικά, όπου ο καθένας απορρίπτει τον άλλον, όπου κάθε ένας αποφασίζει για την τύχη των συνανθρώπων του, όπου η ανθρώπινη ζωή έχει σχεδόν καμμία σημασία, και ουδείς διατίθεται να προβεί σε μία πράξη στάσης του κακού.

Πόλεμοι παντού, παιδεία ολονέν ανεπαρκής, αλλοπρόσαλλες στάσεις και τάσεις των ατόμων, καταρράκωση του πολιτισμού, έλλειψη αισθημάτων, χαφιεδισμοί και ψευτο-μαγκιές, παράνομοι πλουτισμοί, δίψα για αίμα, αλλοτρίωση της προσωπικότητας, αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει, αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, την ίδια την οικογένεια, τις ίδιες τις πατρίδες που κάποτε θεωρούνταν ιερές.

Τί μπορεί να μας ξημερώνει αύριο;