ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΠΟΥΛΜΑΝ ΚΑΙ ΦΟΒΟ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Θα μπορούσα να πω «ταξίδι με τρόμο», αλλά δεν θέλω να φανώ τελείως τρομοκρατημένος, και έτσι εστιάζομαι μόνο στον φόβο, ευχόμενος παράλληα, να μην σας τύχει.

Εμένα, μου συμβαίνει τακτικά, καθώς ταξιδεύω με πούλμαν εντός και εκτός χώρας, και κάποιες φορές βρίσκομαι στις πρώτες θέσεις πίσω από τον οδηγό, ο οποίος όσο αποδεδειγμένα και αν είναι έμπειρος και έμπιστος των εργοδοτών του, θα μου επιτρέψετε να αισθάνομαι και μάλιστα εντόνως τις φοβίες μου.

Αισθάνομαι έτσι, καθώς κάποιοι οδηγοί, δεν σταματούν να μιλούν με το «κινητό» τους καθ’ όλη την διάρκεια ταξιδιού, τις περισσότερες φορές κρατώντας -το με το αριστερό χέρι τους στο αυτί και το δεξί να χειρίζεται το τιμόνι, να αλλάζει και ταχύτητες.

Να σημειώσουμε δε, ότι και τα «νούμερα» των φίλων, τα επιλέγουν εν κινήσει, κοιτάζοντας ταυτόχρονα τον δρόμο και το καντράν του «κινητού».

Πολλές φορές, κάποιοι βιάζονται περισσότερο από όσο πρέπει και τρέχουν σε εθνικούς και μη δρόμους, με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ιδιαίτερα μάλιστα τις νύχτες, όπου ακόμη και οι εθνικές οδοί και κινδύνους επιφυλάσσουν, καθώς βυθίζονται σε μαύρα σκοτάδια, ή καθώς, χωρίς σοβαρά διαχωριστικά καθώς είναι, επιτρέπουν στους οδηγούς του αντίθετου ρεύματος να θαμπώνουν την όραση του απέναντί τους.

Δρόμοι σκοτεινοί, κακοφτιαγμένοι, με απότομες και αδιόρατες στροφές, κι εσύ στην πρώτη θέση, αντί να καμαρώνεις και να απολαμβάνεις το ταξίδι μαι την θέα, να σκέπτεσαι πότε θα γίνει το μοιραίο λάθος.