ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΜΕ;

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

            Εδώ και χρόνια παρατηρώ τις διάφορες βαρύγδουπες ειδήσεις, μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, οι οποίες πράγματι προκαλούν τρόμο και δέος.

            Πρόκειται για προβλέψεις πείνας, οι οποίες αργά ή γρήγορα, -πολλοί πιστεύουν πως-, θα μας επιβληθεί, ένεκα πολλών και διαφόρων παραγόντων, όπως με το να μην μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στο κόστος ζωής και να είναι δυνατόν να επιβιώσουμε, αν η κατάσταση, παγκοσμίως, εξακολουθεί να βαίνει όλο και χειρότερη, ένεκα μη δυνατότης αντιμετώπισής της.

            Όσο για την Ελλάδα, πάλι, δεν φτάνουν τα διεθνή μαύρα και άραχλα, έχουμε και την μεγίστη απειλή να πάψουμε να παράγουμε πλέον ο,τιδήποτε καλλιεργείται κα μας κρατά στην ζωή

            Μετά δηλαδή, από βιομηχανίες και βιοτεχνίες, οι οποίες εδώ και χρόνια τινάζονται στον αέρα, τις επιχειρήσεις και τα καταστήματα, τα οποία βάζουν λουκέτο, την ανεργία, η οποία δεν λέει να πάψει να αυγατίζει, να και που τα προϊόντα της γης, χάνονται και αυτά,

            Κάποτε, υπήρχε μία πλουτοπαραγωγός χώρα, ονομαζόμενη Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια όμως, τραβάει και αυτή, την κρίση της. Τελευταία είδηση, πως «χάνεται το ελληνικό ρυζί», όπως το λάδι, το βαμβάκι, το κρέας και τόσα άλλα, καθώς εξαλείφονται σταδιακά, αλλά και γρήγορα οι καλλιέργειες, εξαφανίζονται τα ζωντανά, ήτοι πάνε τα ζαρζαβατικά, πάνε το ζώα, πάνε όλα όσα έχουν απομείνει, και συμπαρασύρεται η βιωσιμότητα όλης της χώρας.