στο αμόνι…
ΑΡΘΡΑ (ΕΙΔΗΣΕΙΣ)ΕΛΛΑΔΑ 13 Νοεμβρίου 2026 fonisalaminas
γράφει… Ο Σιδεράς
από την έντυπη “Φωνή της Σαλαμίνας
Πολύ θα ήθελα να ήταν προαπαιτούμενο για να αναλάβει κάποιος δημόσια θέση να υφίσταται τεστ νοημοσύνης και όταν έχει σκορ κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο, να «κόβεται». Αυτό θα μας γλύτωνε από το πραγματικό βασανιστήριο να ακούμε μερικούς να εκστομίζουν απίστευτες ανοησίες – και μάλιστα με σοβαρό, συγκαταβατικό ύφος.
Ας θυμίσουμε λοιπόν σε έναν λαμπρό εγκέφαλο, ότι ο ρόλος ενός πολιτικού προϊσταμένου, και δη αντιδημάρχου, δεν είναι να… παρακολουθεί τις διαδικασίες που εκτυλίσσονται και πραγματοποιούνται από τα αρμόδια όργανα απλώς. Τουλάχιστον όταν λέμε «παρακολουθεί» δεν εννοούμε να τις βλέπει όπως βλέπει μια σειρά στην τηλεόραση. Γιατί υπάρχουν και οι νόμοι.
Στους σχετικούς νόμους λοιπόν (και στον τελευταίο, τον 5314/2026) υπάρχει η ανάθεση της εποπτείας. Και μάλιστα της δέουσας εποπτείας. Που εξ αιτίας της, μπορεί να έχει ποινική ευθύνη ο κάθε αιρετός όταν είτε από δικό του σφάλμα, είτε από παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας προκληθεί ζημία σε τρίτο, συμπεριλαμβανομένου του δήμου.
Τι διάολο, αυτοί έχουν περάσει τις εκλογές για καλλιστεία; Και νομίζουν ότι τους δίνει ο κόσμος έπαθλο έναν μισθό επειδή είναι… ωραίοι (άπαγε της βλασφημίας…);
Αλλά αυτά είναι τα αναμενόμενα σε ολιγαρχικές κοινωνίες, χωρίς πραγματικό έλεγχο και με καθολική διαφθορά και ανικανότητα σε όλα τα επίπεδα. Πρέπει να καταγγείλει ο πολίτης κάτι προκειμένου να ανακαλυφθούν απάτες εκατομμυρίων (εκατοντάδων και δεκάδων μάλιστα) – κατόπιν «εορτής» όμως. Δηλαδή τα οργανωμένα κυκλώματα, είτε διαιτητές, είτε πιτσαρίες, είτε φούρνοι, είτε ΜΚΟ, τα έχουν ήδη ξεκοκκαλίσει όλα και τώρα απλώς θα υποστούν τις όποιες κάποιες κυρώσεις. Στην υγειά σας κορόϊδα!
Είναι δε οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» (που το «πόθεν» είναι για κλάματα) το μεγαλύτερο πλυντήριο, ειδικά όταν δεν προβλέπεται η δημοσιοποίησή τους. Για να μην τους ματιάσουν. Για να μην πάρει χαμπάρι κανείς ότι κάποιος μπαίνει στην πολιτική (σε οποιοδήποτε επίπεδο) με δύο σώβρακα και καταλήγει με τρία αμάξια, καινούριο σπίτι και κάτι καταθεσούλες καλές.
Αλλά ξέρετε ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι; Όχι οι «πολιτικοί» (σήμερα αυτός ο τίτλος μπαίνει μόνο σε εισαγωγικά). Όχι οι αρμόδιες αρχές (υποστελεχωμένες και με την δαμόκλειο σπάθη των πολιτικών προϊσταμένων που ανέχονται και ενισχύουν την διαφθορά). Υπεύθυνοι είναι οι δημοσιογράφοι.
Οι δημοσιογράφοι είναι αυτοί που εξημερώνουν τους αγριεμένους του λαού. Είναι αυτοί που παρουσιάζουν ως εύλογα τα κυβερνητικά αφηγήματα. Είναι αυτοί που εκτρέπουν την συζήτηση σε θέματα που «συγκλονίζουν την κοινή γνώμη» αντί να επιμένουν εμμονικά στις γενεσιουργές αιτίες των προβλημάτων του κόσμου.
Είναι αυτοί που καλούν στις εκπομπές τους τα αναιδέστατα φρούτα της καθολικής ηλιθιότητας και τα αφήνουν να κρώζουν για να κάνουν εντύπωση.
Είναι αυτοί που υπογείως παίρνουν ένα μερίδιο από τον καρπό της διαφθοράς, είτε υπερασπιζόμενοι τους παχυλούς μισθούς που τους δίνει το αφεντικό τους (γιατί αν πειράξεις το αφεντικό ενός κοπρόσκυλου, που του δίνει μεγάλα κόκκαλα μαζί με τα υπολείμματα του τραπεζιού τους και του χαϊδεύει το κεφάλι, θα σε φάει), είτε υπηρετώντας το επικοινωνιακό σχέδιο των εκάστοτε κρατούντων.
Είναι αυτοί που βγάζουν ως κύριο θέμα τις «δημοσκοπήσεις» εταιρειών με μετόχους πολύ συγκεκριμένους. Είναι αυτοί που πλέον γράφουν σε εφημερίδες χωρίς χαρτί.
Οπωσδήποτε όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Που φαίνονται. Γιατί το διαμάντι αστράφτει ακόμα και πεταμένο στον βούρκο. Αλλά ο βούρκος είναι μεγάλος και τα διαμάντια πολύ λίγα.
Η πολύ μεγάλη πλάκα τελικά είναι ότι οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου, κάνουν το παν για να δικαιώσουν τους… ηττημένους! Αυτή την στιγμή που μιλάμε, γίνονται δύο πόλεμοι μέσω των οποίων θησαυρίζει το παρασιτικό, μη παραγωγικό κεφάλαιο (μην ξεχνάτε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει βγάλει άνω του δισεκατομμυρίου από τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου χάρη στις δικές του αποφάσεις) ενώ σκοτώνονται άνθρωποι. Άνθρωποι φτωχοί, χωρίς στον ήλιο μοίρα πια.
Και αυτό που εμφανίζεται ως αρμονικό αναπτυξιακό μοντέλο, με επιτεύγματα και αύξηση του γενικού κοινωνικού πλούτου, είναι το… Κινέζικο! Α ρε Καβαδδία… οι κούληδες δεν τρώνε σκυφτοί ρύζι με κάρι πια: ο εγγλέζος ανθρακωρύχος τους βλέπει με ζήλια…
Σημείωση: το κούληδες δεν έχει σχέση με κανέναν Κούλη, για να μην παρεξηγηθούμε, έτσι;
Και έρχομαι να απαντήσω στο ερώτημα που μου κάνουν κάτι περίεργοι οπαδοί του «δεν υπάρχει άλλη λύση» ή «δεν αλλάζει αυτή η χώρα» (φλερτάροντας με τη βαριοπούλα): τί πρέπει να κάνουμε;
Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των φοιτητών της Σερβίας λοιπόν. Που έφτιαξαν έναν συνδυασμό, όχι κόμμα, με στελέχη ανθρώπους που δεν είχαν καμμιά απολύτως σχέση με οποιοδήποτε κόμμα. Έναν συνδυασμό με ακαδημαϊκούς, με εργάτες, με αγρότες, με κανονικούς ανθρώπους – με έναν σκοπό: να φτιάξουν την χώρα τους ώστε να αξίζει κανείς να ζει σε αυτήν. Να έχει μέλλον.
Γιατί η λέξη κλειδί είναι αυτή: μέλλον. Ποιος σοβαρά μπορεί να πιάσει τα παιδιά του και να τους πει ότι τους περιμένει ένα λαμπρό μέλλον σε αυτή τη χώρα; Ποιος σοβαρά μπορεί να σταματήσει τα παιδιά του από το να μεταναστεύσουν – όχι σε παραδείσους, όχι για να αποκτήσουν αμύθητα πλούτη, αλλά απλώς για να ζουν φυσιολογικά;
Θα πει κανείς: ναι, αλλά εμείς έχουμε τους εξ ανατολών βαρβάρους. Και ναι, είναι έτσι. Μόνο που οι διεφθαρμένοι κάνουν παν το δυνατόν να διευκολύνουν τους εξ ανατολών βαρβάρους: κανονίζουν μπίζνες με τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα (μαρίνες, συγκροτήματα κατοικιών σε νησιά, ιχθυοκαλλιέργειες κλπ.), την ίδια στιγμή που δηλώνουν έτοιμοι να… υπερασπιστούν την χώρα αυτή που αφαιμάσσουν.
Εντάξει, η χώρα εξοπλίζεται σοβαρά. Και καλώς, κάλλιστα. Όταν όμως η χώρα αποικιοποιηθεί από τον εχθρό και φτάσουμε στο σημείο τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου να περιμένουν τους Τούρκους τουρίστες για να επιβιώσουν, πώς ακριβώς θα αντιμετωπίσουμε την απειλή;
Τελικά χρειαζόμαστε ένα νέο κίνημα. Κίνημα κατά των Ηλιθίων. Και πολύ φοβάμαι ότι αν ποτέ υπάρξει, θα γίνει πολύ βίαιο.
