ΠΟΙΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ;

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Στο «patris.gr.», διάβασα, μία ακόμη θλιβερή, αλλά και εξ’ ίσου συνηθισμένη ιστορία, -στην δική της παραλλαγή, βέβαια-, μία από αυτές, οι οποίες ντροπιάζουν τον Άνθρωπο και τις ευνομούμενες Πολιτείες.

Μία αλλοδαπή γυναίκα, -δεν πρέπει η καταγωγή κάποιου και να τον καταδικάζει σαν Άνθρωπο-, ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης για πάρα-πολλά χρόνια, αξιοπρεπέστατα και χωρίς να ενοχλεί κανέναν, κερδίζοντας τίμια την ζωή της.

Οι συνθήκες, ωστόσο, της ζωής την οδήγησαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και επισφάλειας, με αποτέλεσμα να έχει μετατρέψει ένα παλιό αυτοκίνητο σε αυτοσχέδιο σπίτι, όπου βιώνει με μεγάλο κόπο και βουτηγμένη στην δυστυχία της πλήρους φτωχοποίησης και ανέχειας, σε ηλικία σήμερα ογδόντα επτά ετών.

Το αυτοκίνητο αυτό, παραπεταμένο σε αθλία κατάσταση, υπήρξε το μόνο καταφύγιό της, υπενδεδυμένο με χαρτόνια για να προφυλάσσει όσο το δυνατόν από το άπονο κρύο. 

Στο ελάχιστο εσωτερικό του ξεχαρβαλωμένου οχήματος, λίγα ρούχα, κουβέρτες και προσωπικά αντικείμενα, κι αυτή, να περνά ολομόναχη τις δύσκολες ημέρες και τις νύχτες της. Πριν λίγες ημέρες, στον χώρο των ΚΤΕΛ, της έκλεψαν τρεις παλιο-βαλίτσες, που μέσα-τους, είχε τα φτωχικά υπάρχοντά της.

Η ίδια, πάντως, δεν βαρυγκωμά. Παραπονιέται μόνο, γιατί, παρά την ηλικία της, νιώθει γερή και παρακαλεί τον Δήμο Ηρακλείου να την βοηθήσει να εκδώσει κάποια χαρτιά που της λείπουν, ώστε να βρει δουλειά, να μπορέσει να βγει από την μιζέρια.

Σε αυτόν, τον ίδιο κόσμο ζούμε και γνωρίζουμε πολύ καλά τί εστί φτώχεια, τί θα πει ανέχεια, και πόσους συνανθρώπους-μας βλέπουμε να κοιμούνται σε παγκάκια και πεζοδρόμια και να πεθαίνουν επί τόπου από πείνα και παγωνιά.