Ένα χασάπικο… Ένα Δασικό… Κι ένα «συγνώμη» που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο του…

της Μαλαματένια Μίχα

Διαβάζω σχόλια και ακούω από αυτόπτες μάρτυρες των τεκταινόμενων της Κυριακής στην Σαλαμίνα τα γεγονότα πως συνέβησαν και πως τα αντιλήφθηκαν. Αναφέρομαι και σε αυτούς που έλαβαν μέρος στο κάλεσμα του Αντιδημάρχου Πολιτισμού για να χορέψουν χασάπικο αλλά και σ εκείνους που καρτερικά περίμεναν έξω από το Δημαρχείο Σαλαμίνας για να πραγματοποιηθεί η ομιλία του κυρίου Δερτούζου η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε έξω από αυτό.

———————————-

Μπράβο μας που δείξαμε την εξωστρέφεια μας και το χασάπικο στις πρωινές εκπομπές του ΣΚ.

πράβο σε όποιον είχε την ιδέα σε αυτόν που την υλοποίησε αν και δεν καταφέραν να σπάσουν το ρεκόρ Γκίνες και από 1500 άτομα που ήταν ο αρχικός στόχος βρεθήκαν με πολύ λιγότερα άτομα να χορεύουν αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και όχι της παρούσης ! Φτάνει που κάτι γίνεται για να ενώνει τον κόσμο έστω κι αν είναι οι εκδηλώσεις και τα δημόσια καλέσματα για χορούς. Είναι οι νέες επικοινωνιακές τακτικές αφού από έργα ξεμείναμε.

Μπράβο που φωτογραφήθηκαν όλοι μπράβο για τα άλμπουμ που ανέβηκαν με τους ίδιους και τους ίδιους συν τον κόσμο που παρακολούθησε και συμμετείχε στην εκδήλωση. Τους καμαρώσαμε όλοι και δεν το γράφω ειρωνικά.

---

---

Όταν όμως για ζητήματα που αφορούν άμεσα τους πολίτες όπως η εκδήλωση που ήταν προγραμματισμένη για το Δασικό παρουσία βουλευτών εκπροσώπων της Αντιπεριφέρειας και άλλων παραγόντων , μια Δημοτική αρχή επιλέγει να μην παίρνει την ευθύνη, να ολιγωρεί, να αποφεύγει την απάντηση και μέσω του Αντιδημαρχου οικονομικών να υποστηρίζει ότι θα υπάρξει ΕΔΕ για την εργαζόμενη που δεν άνοιξε την πόρτα της αίθουσας Μπογρη έγκαιρα, ( όπως οι περισσότεροι γνωρίζουμε οι ΕΔΕ θάβονται και παραμένουν στο συρτάρι ) τότε δεν έχουμε απλώς μια αβλεψία ή μια συγκυριακή αδυναμία διαχείρισης.

Έχουμε μια συνειδητή στάση διοίκησης που απομακρύνεται από τον πυρήνα της δημοκρατικής λογοδοσίας.

Η διοικούσα αρχή μέσα σε μία εβδομάδα την παρατηρούμε να υιοθετεί για δεύτερη φορά πρακτικές σιωπής, υπεκφυγής και επικοινωνιακής διαχείρισης αντί ουσιαστικής απάντησης.
Μοιάζει το επικοινωνιακό της μοντέλο σ εκείνο της κρατικής εξουσίας.

---

---

Φαινόμενα Μητσοτακισμου δηλαδή.

Δεν κρινόμαστε από κανέναν δεν απαντάμε σε κανέναν. Φταίνε όλοι οι άλλοι που κρίνουν με τοξικότητα τις κινήσεις μας , εμείς δεν γνωρίζαμε . Σε περίπτωση λάθους που ανθρώπινο είναι δεν έχουμε το πολιτικό ανάστημα να ζητήσουμε να απλό « συγνώμη».

Η μη ανάληψη ευθύνης είναι στάση. Είναι στάση που εκλαμβάνεται ως απαξίωση προς τον πολίτη.
Διότι ο δημότης δεν ζητά κάτι υπερβολικό: ζητά μια εξήγηση, μια παραδοχή, ακόμη και ένα απλό «έγινε λάθος». Ένα ίσως « ξεχαστήκαμε» ! Αυτή η στοιχειώδης πράξη ευθύνης όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τη διοίκηση, αλλά αντίθετα ενισχύει την αξιοπιστία της.

---

---

Όταν, αντ αυτού, επιλέγεται η σιωπή, καλλιεργείται η καχυποψία, ενισχύεται η δυσπιστία και διαρρηγνύεται η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ διοίκησης και πολιτών, τότε το ερώτημα είναι εύλογο: ποιον τελικά υπηρετεί μια τέτοια διοίκηση;

Ο αιρετός κρίνεται , ο αιρετός υπηρετεί τον πολίτη , αιρετός δεν είναι αλαζόνας, ο αιρετός επεξηγεί , ο αιρετός αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη και δεν απαξιώνει .

Αν όλα αυτά δεν ισχύουν μιλάμε για θεσμική υποβάθμιση και για μια διοίκηση που έχει παρερμηνεύσει πλήρως τον ρόλο της.

---

---