ΠΩΣ Η ΓΗ ΔΙΨΑ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ; 

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Εξάφνου δε, εδώ και λίγα χρόνια, οι ειδήμονες επί του θέματος, ανακάλυψαν πως η γη της Γης μας, από άκρου εις άκρον του πλανήτη, διψά επικίνδυνα, ξεραίνεται, δεν αποδίδει, και ως εκ τούτου θάρθει λίαν συντόμως η στιγμή, όπου θα πούμε «το νερό-νεράκι».

            Μέχρι και αυτός ο Αμαζώνιος, ο οποίος ξεδίψαγε, πότιζε και φυτρώνανε γύρω του «Ζούγκλες», και αυτός άρχισε να αδειάζει και οι Κυβερνήσεις όλου τού κόσμου, δικαίως ξεκίνησαν να ανησυχούν, όπως άλλωστε αυτές και είναι οι υποχρεώσεις των Κυβερνήσεων, όταν αντιλαμβάνονται πως κάτι κακό επέρχεται και μάλιστα τόσο σύντομα, όπως η απόλυτη ξηρασία, την οποίαν και εν προκειμένω επαγγέλλονται οι επιστήμονες.

Εντούτοις, και παρά τις σοβαρές ανησυχίες τους, -ωστόσο-, τα χρόνια φαίνεται να περνούν, οι επιστήμονες και οι Κυβερνήσεις να ανησυχούν σφόδρα, αλλά κάποιες κινήσεις πρόληψης της επιδείνωσης του «κακού», δεν φαίνεται να υλοποιούνται στον ορίζοντα.

Αποξηραίνονται, -όπως αναφέρουν-, λίμνες, ποταμοί, ακόμη και υπό την επιφάνεια της γης υδάτινα αποθέματα, στερεύουν και οι τεχνητοί αποταμιευτήρες, αλλά μέτρα δεν λαμβάνονται, -τουλάχιστον εμφανή.

Από την άλλη πάλι, καταιγίδες και κατακλυσμοί, νεροποντές και πλημμύρες, συνεχώς και αδιαλείπτως πλήττουν τον πλανήτη, αλλά φαίνεται λίμνες και ποτάμια να μην γεμίζουν, η κατάσταση της αποξήρανσης του εδάφους να παραμένει απειλητική, βαίνουσα πάντα προς το χειρότερο, -πάντα σύμφωνα με τους επιστήμονες-, και μόνο να θρηνολογούμε, για το ό,τι, ενδεχομένως μας περιμένει.