ΚΡΥΦΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ
Το σχόλιο της ημέρας 26 Φεβρουαρίου 2026 fonisalaminas
του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι Άνθρωποι, ένιωθαν την ανάγκη να εκφεύγουν των εαυτών τους και να προσεταιρίζονται μίαν άλλη μορφή, μιμούμενοι καθ’ όλα τα άτομα, τα οποία ενσαρκώνουν, από απομίμηση προσώπου έως και ενδυμάτων, και ακόμη τις σωματικές κινήσεις τους και τον τρόπο συμπεριφοράς τους.
Οι παλιοί, -και για ορισμένους άλλους λόγους, αυτοί-, Ινδιάνοι έβαφαν τα πρόσωπά τους και έφεραν φτερά πουλιών στα κεφάλια τους, οι αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν μεταμφιεσμένοι σε Σιληνούς, τον Θεό Σάτυρους, Πάνες και Βάκχες τον Θεό της μέθης και του κεφιού Διόνυσο, και οι Ρωμαίοι, κληροδότησαν στους νεότερους λαούς την δική τους Αποκριά, με κύριες φιγούρες από την Κομέντια ντελ’ Άρτε, συμπληρωμένη από εκείνες των Βασιλέων, των Μαρκησίων και των Δουκών.
Ώσπου έφτασε και η εποχή μας, -εποχή των θαυμάτων-, όπου κάθε αθέμιτο στην εμφάνιση, κίνηση και συμπεριφορά γίνεται θεμιτό και γλεντάμε για κάποιες ημέρες κάθε χρόνο, πιστεύοντες πριν από όλα πως ξεφεύγουμε από τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας και ξαλεγράρουμε.
Τυπικά, ωστόσο πιστεύουμε πως διαφεύγουμε του αναπόφευκτου και καθημερινού και αλλάζοντας ρούχα, ύφος και συμπεριφορά, δραπετεύουμε από τις έγνοιες και τα προβλήματά μας.
Μασκαρεμένοι, όπως είμαστε, αν συνειδητοποιήσουμε πως και οι άλλοι, έχουν μασκαρευτεί σαν και εμάς, για τους ίδιους, ακριβώς, λόγους, και διακόπτοντες για λίγο την ενδοσκόπησή μας, αντιλαμβανόμενοι τα αίτια και την αφορμή της ανάγκης μας να αλλάξουμε, -έστω και για λίγο-, την ταυτότητά μας, θα διαπιστώσουμε πως κάθε ημέρα γύρω μας, μέσα μας και καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου μας, βιώνουμε μία ατέλειωτη καρναβαλική διαβίωση.
Δεν είναι τυχαία η έκφραση «έπεσαν οι μάσκες». Οι ανάγκες της ζωής και η εν γένει δική μας φοβία να την αντιμετωπίσουμε ως έχει, μας αναγκάζει να συνυπάρχουμε με τους συνανθρώπους μας, καμουφλάροντας τις σκέψεις, τις επιθυμίες μας, τα απωθημένα μας και τις συμπεριφορά μας, πίσω από μόνιμες μάσκες και μεταμφιέσεις της προσωπικότητάς μας, -δυστυχώς!-, καθ’ όλη την διάρκεια του βίου μας.
