Η αλαζονεία της εξουσίας και ο καθρέφτης της Σαλαμίνας

Τα τελευταία χρόνια, η λέξη «αλαζονεία» συνοδεύει όλο και συχνότερα την πολιτική εξουσία στην Ελλάδα. Η κριτική που ασκείται προς την κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης δεν περιορίζεται μόνο στις αποφάσεις της, αλλά επεκτείνεται και στον τρόπο άσκησης διοίκησης: συγκεντρωτισμός, περιορισμένη ανοχή στη διαφωνία και μια εικόνα πολιτικής αυτάρκειας που συχνά προκαλεί κοινωνική αντίδραση.

Στη Σαλαμίνα, αρκετοί πολίτες θεωρούν ότι παρόμοια χαρακτηριστικά εμφανίζονται και στη δημοτική διοίκηση του Γιώργου Παναγόπουλου. Η δημοτική αρχή κατηγορείται από αντιπολιτευόμενες φωνές και κατοίκους για έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου, αποφάσεις χωρίς επαρκή διαβούλευση και μια διοίκηση που δείχνει να απομακρύνεται από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Το ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό· είναι βαθιά θεσμικό. Όταν η εξουσία — είτε κεντρική είτε τοπική — αρχίζει να λειτουργεί χωρίς αυτοκριτική, τότε η απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και τους αιρετούς μεγαλώνει επικίνδυνα.

Η αυτοδιοίκηση, που οφείλει να βρίσκεται πιο κοντά στον δημότη από κάθε άλλο επίπεδο διοίκησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν μικρόκοσμο κομματικών πρακτικών και επικοινωνιακής διαχείρισης. Η Σαλαμίνα αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα: περιβαλλοντική επιβάρυνση, κυκλοφοριακή πίεση, προβλήματα υποδομών και έντονη οικιστική ανάπτυξη χωρίς πάντα σαφή σχεδιασμό. Σε τέτοιες συνθήκες, οι πολίτες ζητούν διαφάνεια, συμμετοχή και λογοδοσία — όχι διοικήσεις που δίνουν την εντύπωση ότι θεωρούν την κριτική εχθρική πράξη.

Η πολιτική αλαζονεία δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Χτίζεται καθημερινά μέσα από τη βεβαιότητα ότι «δεν υπάρχει αντίλογος» και ότι η εκλογική νίκη αρκεί για να νομιμοποιεί κάθε επιλογή. Όμως η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην κάλπη. Κρίνεται καθημερινά στη σχέση εξουσίας και κοινωνίας. Και αυτή ακριβώς η σχέση φαίνεται σήμερα να δοκιμάζεται — τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στη Σαλαμίνα.

Ενεργοί πολίτες “Η ελιά της Όρσας”