Τα σκουπίδια έφτασαν στη Βουλή – Πόσο ακόμη θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε;

Υπάρχουν στιγμές που ένα πρόβλημα παύει να είναι απλώς «τοπικό».
Όταν οι εικόνες με τους ξεχειλισμένους κάδους, τα ογκώδη αντικείμενα, τα κλαδιά και τις ανεξέλεγκτες εστίες απορριμμάτων φτάνουν μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Και αυτό ακριβώς συνέβη στη Σαλαμίνα.

Η κοινοβουλευτική παρέμβαση της βουλευτού Β΄ Πειραιώς Σοφίας – Χάιδως Ασημακοπούλου για το χρόνιο πρόβλημα των απορριμμάτων δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως μια ακόμη πολιτική ανακοίνωση ούτε ως μια ευκαιρία για κομματική αντιπαράθεση. Είναι ένα ακόμη καμπανάκι κινδύνου για ένα πρόβλημα που εδώ και μήνες καταγράφεται από κατοίκους, μέσα ενημέρωσης και φορείς.

Και το ερώτημα πλέον είναι απλό:

Πόσες ακόμη καταγγελίες χρειάζονται για να θεωρηθεί η καθαριότητα πραγματική προτεραιότητα;

Δεν ανακαλύψαμε σήμερα το πρόβλημα

Το ζήτημα δεν εμφανίστηκε τον Αύγουστο.

Τον Φεβρουάριο καταγράφονταν καταγγελίες για κάδους που παρέμεναν γεμάτοι επί ημέρες. Τον Ιούνιο πολίτες μιλούσαν για σωρούς απορριμμάτων σε πολλές περιοχές του νησιού, ενώ ακόμη και ο ίδιος ο Δήμος ανακοίνωνε παρεμβάσεις για την απομάκρυνση εξωοικιακών απορριμμάτων.

Τον Αύγουστο, ακόμη και μετά τη φονική πυρκαγιά, κάτοικοι στις Κολώνες κατήγγειλαν ότι παρέμεναν σωροί απορριμμάτων δίπλα σε κατοικίες.

Άρα δεν μιλάμε για ένα «απρόοπτο».

Μιλάμε για επαναλαμβανόμενο πρόβλημα.

Και όταν ένα πρόβλημα επαναλαμβάνεται, δεν μπορεί πλέον να χαρακτηρίζεται απλώς «δυσκολία». Είναι ζήτημα διοίκησης, οργάνωσης, σχεδιασμού και αποτελεσματικότητας.

Το καλοκαίρι δεν ήρθε ξαφνικά

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της κοινοβουλευτικής παρέμβασης είναι η αναφορά στην εποχική αύξηση του πληθυσμού της Σαλαμίνας.

Μα, αλήθεια, ποιος δεν γνωρίζει ότι το καλοκαίρι η Σαλαμίνα πολλαπλασιάζεται πληθυσμιακά;

Δεν πρόκειται για φυσική καταστροφή που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση.

Κάθε χρόνο έχουμε καλοκαίρι.

Κάθε χρόνο αυξάνονται οι κάτοικοι και οι επισκέπτες.

Κάθε χρόνο αυξάνονται τα απορρίμματα.

Άρα κάθε χρόνο θα έπρεπε να υπάρχει αντίστοιχος επιχειρησιακός σχεδιασμός.

Δεν γίνεται να ανακαλύπτουμε τον Αύγουστο ότι υπάρχουν περισσότερα σκουπίδια.

Και μετά ήρθε η φωτιά…

Εδώ όμως τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σοβαρά.

Γιατί τα σκουπίδια δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής.

Δεν είναι μόνο θέμα δυσοσμίας.

Δεν είναι μόνο θέμα εικόνας του νησιού.

Σε μια περιοχή που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα από τις πυρκαγιές, κάθε συσσώρευση εύφλεκτων υλικών κοντά σε κατοικίες, δασική βλάστηση ή δρόμους πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη μέγιστη σοβαρότητα.

Η κοινοβουλευτική ερώτηση συνδέει μάλιστα το ζήτημα των απορριμμάτων με την πρόσφατη πυρκαγιά στα Σελήνια, μεταφέροντας και σχετική μαρτυρία κατοίκου για το σημείο έναρξης της φωτιάς.

Δεν θα κάνουμε εμείς τον πυροσβεστήρα της πολιτικής.

Δεν θα αποδώσουμε ευθύνη για την αιτία μιας πυρκαγιάς χωρίς επίσημα στοιχεία.

Αλλά ένα πράγμα πρέπει να είναι αυτονόητο:

Δεν περιμένεις να ξεσπάσει η φωτιά για να θυμηθείς ότι τα σκουπίδια δίπλα στη βλάστηση αποτελούν κίνδυνο.

Υπάρχει και κάτι ακόμη

Τον Μάιο εγκρίθηκε από τον Δήμο σύμβαση ύψους 678.838 ευρώ με ΦΠΑ για υπηρεσίες μεταφοράς, διαχείρισης και τελικής διάθεσης αποβλήτων, με χρηματοδότηση από ίδιους πόρους για τα έτη 2026-2028.

Επομένως η συζήτηση δεν μπορεί να περιοριστεί στο «δεν υπάρχουν πόροι».

Υπάρχουν χρήματα.

Υπάρχουν υπηρεσίες.

Υπάρχουν συμβάσεις.

Υπάρχουν εργαζόμενοι.

Υπάρχουν οχήματα και υπάρχει και πρόσθετη συνδρομή.

Και, σύμφωνα με τις δημόσιες αναφορές, υπάρχει και καθημερινή προσπάθεια από την πλευρά των εργαζομένων στην καθαριότητα.

Τότε λοιπόν το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένο:

Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η εικόνα σε σημεία του νησιού;

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.

Όχι με επικοινωνιακές αναρτήσεις.

Με στοιχεία.

Η Σαλαμίνα δεν χρειάζεται δικαιολογίες. Χρειάζεται αποτέλεσμα.

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται ποιος θα κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων.

Δεν ενδιαφέρονται ποιος θα ανεβάσει περισσότερες φωτογραφίες με απορριμματοφόρα.

Δεν ενδιαφέρονται ποιος θα κατηγορήσει τον προηγούμενο ή ποιος θα επικαλεστεί τις ευθύνες των πολιτών.

Θέλουν να ανοίγουν την πόρτα τους και να βλέπουν έναν καθαρό δρόμο.

Θέλουν τους κάδους να αδειάζουν στην ώρα τους.

Θέλουν τα ογκώδη να απομακρύνονται.

Θέλουν τα κλαδιά να μην παραμένουν για ημέρες στους δρόμους.

Θέλουν να αισθάνονται ασφαλείς.

Και κυρίως, θέλουν να ξέρουν ότι όταν πληρώνουν δημοτικά τέλη, υπάρχει ανταπόδοση.

Βεβαίως, ευθύνη έχουν και οι πολίτες.

Όποιος πετάει παράνομα σκουπίδια, μπάζα ή ογκώδη όπου βρει, δεν μπορεί να ζητά ταυτόχρονα έναν καθαρό Δήμο.

Η ατομική ευθύνη είναι πραγματική.

Αλλά η ατομική παρανομία δεν απαλλάσσει τη διοίκηση από τη θεσμική της ευθύνη.

Τώρα είναι η ώρα των απαντήσεων

Η παρέμβαση στη Βουλή πρέπει να λειτουργήσει ως ευκαιρία.

Όχι ως πολιτικό άλλοθι.

Η Δημοτική Αρχή οφείλει να παρουσιάσει στους πολίτες ένα συγκεκριμένο σχέδιο:

Πόσα απορρίμματα συλλέγονται καθημερινά;
Πόσες ημέρες χρειάζεται η αποκομιδή ογκωδών;
Πόσα παράπονα καταγράφονται;
Πόσες παράνομες εναποθέσεις εντοπίζονται;
Πόσες απομακρύνονται και σε πόσο χρόνο;
Πόσο κοστίζει η διαχείριση;
Και, κυρίως, ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας η πολιτική δεν κρίνεται από τις ανακοινώσεις.

Κρίνεται από την εικόνα στον δρόμο.

Και σήμερα η εικόνα αυτή εξακολουθεί να προβληματίζει.

Η Σαλαμίνα έχει ήδη περάσει μια πολύ δύσκολη περίοδο.

Έχει δει τη φωτιά να καταστρέφει περιουσίες και φυσικό πλούτο.

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και την αδυναμία διαχείρισης των απορριμμάτων στον κατάλογο των πληγών της.

Τα σκουπίδια έφτασαν στη Βουλή.

Το επόμενο βήμα δεν είναι να συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτά.

Είναι να φύγουν από τους δρόμους.

Και αυτό δεν πρέπει να είναι πολιτική υπόσχεση. Είναι υποχρέωση.